آرشیو اسفند ماه 1404

جوانه بهار و برگ پژمرده پاییز؛ با پرندگانی که دور گهواره‌هایشان پرواز می‌کردند؛ با بادهایی که در کودکی‌شان می‌وزید؛ با رویای دیشب و شبنم دیشب. بله، آنها رفته‌اند؛ افسوس! تک تک آنها؛ رفته‌اند - فرزند هر مادری از آنها. با بهترین دعانویس شهر این حال، دعا اغلب، در پایان روز، هنگامی که افکار بال می‌زنند و سرگردانند، با خاطره گذشته می‌آیند، مانند ابرهای غروب بهترین دعانویس شهر در امتداد ذهن، در حالی که به سرعت در رنگ‌های طلسم نویس وحشی سایه و نور خود پرواز می‌کنند، تأمل می‌کنند، صدرا هر آنچه زیبا و روشن بود در لحظات طلایی به جا مانده. [صفحه طلسم نویس ۱۰۰] [صفحه ۱۰۱] به * * * * *.

عزیز ***، من این را نه برای تو، بلکه خطاب به تو می‌نویسم ، زیرا پاهای شما گردشگران جایی برای استراحت ندارد؛ اما هر کجا که کبوتر پستی با این [نوشته] شما را بگیرد، [صفحه دعا ۱۰۲]باشد که او تو را با لبخندی شاد بر چهره‌ات بیابد؛ چه در حال تعقیب یک پاشلک در آبشار کوهوز، چه در حال تعقیب توسط مارها بر فراز دماغه آنتونی؛ چه در حال پرسه زدن در کتسکیل، از هتل تا کلاو، در حال طرح دعا زدن، یا سخنرانی، جناس، شعر یا عشق؛ یا در سرزمین چشمه‌های ناشناخته ساراتوگای قدیمی، در حال نخ کردن بیشه‌های افسون، نیمی بوته، نیمی شن؛ چه در حال رقصیدن در یکشنبه‌ها، در لبنان اسپرینگز، با آن مادام هاتین‌های مذهبی، شیکرها؛ یا در سه‌شنبه‌ها، با کازرون دوشیزگانی که در بالستون به دنبال

حلقه ازدواج می‌گردند، همانطور طلسم که مادران و دلالان ازدواج آموزش داده‌اند؛ چه در حال قایق‌رانی در سنت لارنس، با گردنی سالم، از هزار جزیره سبزش به کبک قلعه‌دارش؛ یا در حال طراحی نیاگارا، مداد بر زانو (غول آب‌ها، شیر محبوب کشورمان)، یا در حال غوطه‌ور شدن در لانگ برنچ، در دریای شور واقعی، با چوب‌پنبه‌ای برای یک دعا دلفین، یک آریون کاکنی؛ چه در زمین پرسه بزنم، چه در اقیانوس، چه حتی در هوا، مثل عقاب دن اورورک - آنجا برایتان آرزوی موفقیت می‌کنم. برای خودم، همانطور که از تاریخ نامه‌ام خواهید دید، در شهر هستم، اما هرچه بگویم بهتر است؛ زیرا انکار طلسم نویس کردن بیهوده است (هرچند شهر در جریان است) [صفحه ۱۰۳]با مردان و زنان جهرم خوش‌پوشی که هیچ‌کس آنها را نمی‌شناسد) که به ندرت می‌توان طلسم افرادی

را دید که سر تکان دادنشان مایه افتخار است، بانویی با تأثیر مد بر او؛ یا جنتلمنی که از این شجاعت برخوردار است که مانند موریس (دوست شاهزاده ریجنت، در زمان خود)، بگوید: «بگذارید دیگران در خلوت‌های شیرین و سایه‌دار ساکن شوند، اوه! آن روی شیرین و سایه‌دار پال مال را به من بدهید.» در همین راستا - دوست ما الف. امروز صبح به طور اتفاقی با خانم ب. موفق ملاقات کرد، در حالی که از کنار باغ کونتویت می‌گذشت، هر دو در ماه ژوئیه در شهر بودند! - از خیابان عبور کرد، و او وارد مغازه رژگونه خانم سنت مرودشت مارتین شد.

تصمیم گرفت به چهره شناخته شده دیگری نگاه نکند، از خیابان‌های لئونارد و چرچ به سمت پارک پلیس رفت، و او از برادوی به کوچه کاترین پیچید، و برای جلوگیری از او، از کوچه و خیابان فرعی عبور کرد، تا اینکه دوباره، همانطور که شیطان می‌خواست، به هم رسیدند، [صفحه ۱۰۴]رو در رو، نزدیک پمپ بنزین گوشه خیابان دی. با این حال، همانطور که بیشتر «مد» اکنون در حال سفر هستند، با رنگ‌های قهوه‌ای تابستان طلسم نویس بر گونه و پیشانی، معدود « جنس‌های کام ایل فاوت » که اینجا می‌مانند ، مانند راسک میوه‌های خارج از فصل، خوشایندتر و عزیزترند. مانند «آخرین گل رز تابستان، طلسم که تنها شکوفا مانده است»، یا آخرین برف‌های زمستان، یخ خالص هوتون ، ذوب نشده، با درخشان‌ترین اشعه خورشید تیره نشده، و مانند الماس، تاریکی

شب را روز جلوه می‌دهند. می‌توان آنها را در گروه‌هایی ملاقات کرد، که کانووا ممکن است آنها را در نظر بگیرد، در سالن جدید ما در عصر، اپرای فرانسه ، در نه گروه مانند الهه‌های شعر و موسیقی، در سه گروه مانند الهه‌های موسیقی، لکه‌های سبز در بیابانی جادو و طلسمات از چهره‌های معمولی. ملکه، خانم آدامز، با لباسی زیبا و کلاهی تماماً طلایی و گلدار به آنجا می‌رود: در حالی که پادشاه، آقای بناپارت، از جایگاه خود در هتل باوری به سلست، هلوئیز و هوتین لبخند می‌زند. برای اخبار، پری طلسم هنوز دریای شمال در حال کاوش است، بهترین دعانویس شهر و می‌گویند که ترک جادو و طلسمات بزرگ، آکروپولیس را تصرف کرده است، و ما، در سوامپ پلیس، در کسل‌کننده، کشف کرده‌ایم

فوراً کور می‌کند، اما اینطور نبود. قبل از اینکه بتواند به او نزدیک شود و به او آسیبی برساند، شمشیر شعله‌ها از غلافش بیرون پرید و در بالا قرار گرفت. نقابی که پرده‌ها را می‌پوشاند، از شکوه خود به عقب رانده شد - به عقب رانده شد - تا اینکه به آرامی روی بازوی جادوگر قرار گرفت. با بلند کردن آن شمشیر پری[161] قدرتش پراکنده شده بود طلسم و جادویش تحلیل شاهرود رفته بود. طلسم نویس دودِ حلقه‌زن با حیرت و خشم به آن نگریست. با این حال، تردید نکرد. با بی‌رحمی نقاب خفه‌کننده را از بازویش بهترین دعانویس شهر قاپید و به نوبت به سمت شاهزاده پرتاب کرد.

او می‌خواست که نقاب، نفس شاهزاده را بگیرد، قدرت خفه‌کننده و گزنده‌اش چنان عظیم بود که جادو و طلسمات نمی‌توانست. اما این نیز بی‌نتیجه ماند زیرا شمشیر شعله‌ها به آن برخورد کرد و آن را شکافت و از راست و چپ طلسم به آن ضربه زد و آن بهترین دعانویس شهر را تکه‌تکه کرد. به هزاران تکه در اطراف پاهای جادوگر افتاد. [162] شمشیر آتش از غلافش بیرون پرید شمشیر آتشین از غلاف خود بیرون جهید و به آسمان بلند جادو و طلسمات شد. [163] سپس دودِ پیچ‌خورده با خشمی دیوانه‌وار به شاهزاده حمله لار کرد تا او را با بازوهایش بگیرد و به زمین بکشد. شاهزاده رادیانس به سرعت با حمله او روبرو شد و جادو و طلسمات با شجاعت شمشیر آتشین خود را به کار گرفت.

اگرچه دود پیچنده تمام مهارت خود را به کار گرفت، اگرچه او گاهی اینجا و گاهی آنجا به خود می‌پیچید و به دنبال ...[164] شاهزاده را به دام بیندازند، هرچند که او در یک لحظه بالای سرش قد علم می‌کرد یا لحظه‌ای بعد دور زانوهایش حلقه می‌زد تا او را به زمین بکشد، با این حال همه جا شمشیر درخشان، تیز و شکست‌ناپذیر به او حمله می‌کرد. همه جا شکوه استهبان بنفش آن می‌درخشید؛ در اطراف او و از میان او، تا اینکه سرانجام خودِ پیکر جادوگر پراکنده و در حلقه‌های شناور دود رانده شد. شاهزاده رادیانس شمشیر آتشین خود را غلاف دعا کرد.

مسیر باز پیش روی او گسترده بود و در فاصله‌ای نه چندان دور، پرنسس در هوا معلق بود. صدای دلنشین او از میان فضای بین آنها جادو و طلسمات به گوش می‌رسید که با لرزش، شادی خود را از رهایی جدیدش از خطر و ترس برای کسی که زمانی متعلق به او بود، فریاد می‌زد. «نه، پس ای شعله بهترین دعانویس شهر سفید من،» او پاسخ داد، «هرگز از من نترس. اما یک غم دارم - که هنوز به آن نرسیده‌ام.»[165] اما یک ترس من این است که مبادا تو را در سفرهایم گم کنم. بر فراز هر دوی اینها، امید، مانند آباده ستاره‌ای، همیشه می‌درخشد.

خوشبختی در نهایت در انتظار ماست. شک نکن. پری زمین که فلایینگ سوت را به دعا خاطر شکست مطلق کرلینگ اسموک سرزنش می‌کرد، با بهترین دعانویس شهر سخنان شاهزاده از این کار منصرف شد. اما آنها او را برای رسیدن به هدفش مصمم‌تر کردند. شاهزاده از قبل به سمت پرنسس در حال پیشروی بود. اگر به او می‌رسید، همه چیز از دست می‌رفت. او به سرعت عصای سبز خود را بلند کرد و پرنسس شعله سفید را به جلو راند. به سرعت رو به فلایینگ طلسم سوت کرد که پیشنهاد جدیدی داراب داده بود. فریاد زد: «پس برو و این جادوگر غار تاریکی را که از او صحبت کردی، پیدا کن.

از او برای من کمک بگیر. ما این کار را نخواهیم طلسم نویس دعا کرد.»[166] خیلی عقبم، پس وقت را تلف نکن. بیایید امیدوار باشیم که این آخرین نقشه‌ات برای من از بقیه‌ی نقشه‌هایی که پیشنهاد داده‌ای، ارزشمندتر باشد. دوده پرنده نیازی به دستور دوم نداشت، بلکه خودش را به سمت غار جادوگر رساند. پری زمین هم آهسته‌تر به همین مسیر ادامه داد و شاهزاده و پرنسس را همیشه در مقابل خود نگه داشت. آنها به سختی از جایی که کرلینگ اسموک شکست خورده بود، خارج شده جادو و طلسمات بودند که یک موجود خاکستری کوچک از شکاف سنگی در همان نزدیکی بیرون آمد و با احتیاط آنها را دنبال کرد.

او بهترین دعانویس شهر گابلین خاکستری بود. او مشتش را با تهدید به سمت آنها تکان داد و طلسم زیر لب گفت: طلسم نویس «خواهیم دید، دوده پرنده، خواهیم دید، پری زمین، آیا می‌توانی کمک کسی به کوچکی یک گابلین خاکستری را نادیده بگیری؟» او روی یک صخره کوتاه نشست تا تماشا کند.[167] بقایای شناوری که زمانی دودِ پیچنده بودند. او با صبر و حوصله منتظر ماند، زیرا این جادوگر حیله‌گر را می‌شناخت، و همچنین می‌دانست چه اتفاقی خواهد.

یکشنبه قایم شده بود. یواشکی شماره شنبه را گشتم و...» تام با انتظار گفت: «گول نخور، واقعاً پیداش کردی؟» او کنار برنت ایستاده بود و به طلسم تیتری خیره شده بود که انگار رویدادی را که دایکر پیر دعا در سخنان پراکنده‌اش به یاد آورده بود، برایش مجسم می‌کرد. حالا با این اعلامیه سرد پیش رویش، آن خاطره مبهم به طرز وحشیانه‌ای واضح و قطعی به نظر می‌رسید. و همانطور که جادو و طلسمات می‌خواند، نه تنها رویداد تایید شد، طلسم نویس بلکه گناهش نیز ثابت شد. عنوان خیره‌کننده این بود: زهک «جوان دیوانه نیکوکار را می‌کشد.» تام نگاهی به بالای برگه زرد شده انداخت و دید که شماره مربوط به چهارده سال پیش است.

این ماجرا قبل از رویای کمپ تمپل و زمانی که او یک اراذل و اوباش در کوچه بشکه بود، اتفاق افتاده بود. برنت با لحن بامزه‌اش گفت: «رضایت‌بخش؟» تام جواب نداد؛ او بیش از حد غرق خواندن بود. در مقاله آمده بود: «هنری مریک دیروز در خانه‌اش به قتل رسید. او در حالی که در کتابخانه‌اش بود، با وسیله‌ای نوک‌تیز مورد اصابت قرار گرفته بود و تا حدودی زیر میز تحریرش سوران افتاده بود، کاملاً بی‌جان، که جسدش توسط خدمتکار بهترین دعانویس شهر پیرش، خانم مارتا ویلدیک، جادو و طلسمات هنگام بازگشت از جلسه کلیسا در ساعت هفت کشف شد. «تمام نشانه‌ها حاکی از گناهکار بودن فردی به نام آنسون دایکر است، جوانی هفده جادو و طلسمات ساله که گفته می‌شود بین ساعت پنج تا پنج و نیم به خانه سر زده و کمی قبل از ساعت

شش دیده شده که از پنجره آشپزخانه بیرون آمده و با عجله از میان بوته‌زارهای انبوه پشت خانه مریک عبور کرده است.» «مشخص جادو و طلسمات است که بین ساعت پنج تا هفت، آقای مریک به جز این جوان، تنها در خانه بوده است. احتمالاً این جنایت با یکی از چندین وسیله تزئینی شومینه انجام شده است، زیرا این وسایل، یک بیل و یک انبر و سیخ، روی زمین پیدا شده‌اند. پیشین یک صندلی بهترین دعانویس شهر واژگون شده تنها نشانه دیگر درگیری بود.» «انگیزه‌ای که پسر دیوانه را به قتل تحریک کرد، بدون شک انتقام بود، اگرچه او از این فرصت برای سرقت نیز استفاده کرد، زیرا یک گاوصندوق فلزی که به اعتقاد خانم ویلدیک حاوی چندین اوراق قرضه و اسکناس و اوراق بهادار مختلف و به احتمال زیاد بیش از هزار دلار پول

نقد بوده، مفقود شده است. هیچ اثری از پسر پیدا نشده است.» تام به سختی می‌توانست به سرعت بخواند، گزارش ادامه می‌داد: «دایکر جوان به همراه پدربزرگ و مادربزرگش در کلبه‌ای کوچک در وست هرلی که متعلق نیکشهر به آقای مریک بود، ساکن بودند. تحقیقات نشان می‌دهد که خانواده دایکر از زمانی که صاحبخانه مجبور شد به آنها اطلاع دهد که کلبه، یک خانه قدیمی و محقر، به دلیل سیل منطقه برای ساخت مخزن آشوکان قرار است تخریب شود، نفرت بی‌دلیل خود را در دل داشته‌اند.» «وقتی امروز صبح کالب دایکر، پدربزرگ، را دیدند، ضمن اعتراض به بی‌گناهی نوه‌اش، اعلام کرد که مریک یک رذل بوده و سزای اعمالش را به دست قاتلش دیده است.

کالب اعتراف می‌کند بهترین دعانویس شهر که دیروز آنسون را با بیش از دویست دلار اجاره معوقه به کینگستون فرستاده تا به مریک بپردازد. او این مبلغ را از بانک برداشت کرد، با این تصمیم که دیگر هیچ تعهدی به مردی که قرار بود او را، به قول خودش، از طلسم خانه‌اش که سی سال در آن زندگی کرده بود، بیرون کند، نداشته باشد.» این گزارش جنجالی، اطلاعات بسیار بیشتری در مورد محل اختفای مشکوک پسر فراری که هیچ ردی از او وجود نداشت، طلسم نویس ارائه می‌داد. مقالات شماره‌های بعدی روزنامه، داستان گزارش گرمسار اصلی بهترین دعانویس شهر را تکمیل می‌کردند و تام با علاقه‌ای دعا وصف‌ناپذیر این مقالات را می‌خواند، تا جایی که جنایت به یک صفحه داخلی منتقل می‌شد و گزارش‌های مربوط به پیشرفت (یا عدم پیشرفت) در موضوع، مختصر و سرسری بودند.

از تمام این روایت‌های رو به کاهش، او دریافت که خانواده‌ی دایکرز، با وجود اینکه سال‌ها از بسیاری جهات تابع مدارا و خیرخواهی مالک ثروتمند خود طلسم نویس بوده‌اند، طلسم هنگامی که او توسط دولت مجبور به فروش املاکش در روستای کوچک محکوم به فنا شد، خشم کورکورانه‌ای نسبت به طلسم نویس او پیدا کردند. ظاهراً دایکرز بی‌گناهی و درماندگی او را در این مورد درک نکرده بود. آنها ساده و نادان، او را فقط همانطور که کل پروژه‌ی مهندسی بزرگ را دیده بودند، دیده بودند؛ او و آن پروژه ویرانگران بی‌رحمی بودند. در روزنامه‌های قدیمی مطالب زیادی در این مورد وجود داشت.

دزد کجا بود؟ پاسخ با ناگهانی و تکان‌دهنده‌ای از راه رسید، ناگهانی‌ای که فاجعه‌ای را رقم زد. اتاق کناری اتاق پشتی تاریک و ساکت دعا بود تا اینکه، بدون لحظه‌ای هشدار، ناگهان نوری درخشید. و دزد آنجا بود. طلسم نویس آن شرور بی‌ملاحظه، گاز را روشن کرده بود، آنقدر از امنیت خود مطمئن بود که حالا وسط اتاق ایستاده بود و قبل از شروع کار، یواشکی کتش را درمی‌آورد. دعا طبیعتاً آن تابش ناگهانی نور، آن سه نفر را وحشت‌زده کرد؛[210] آنقدر آنها را وحشت زده کرد که چانسی با وحشت به عقب پرید؛ و لحظه‌ای بعد، پاشنه گراش پایش به انتهای پالتوی سبز بزرگش گیر کرد، تلوتلو خورد دعا و تلوتلو خورد، وحشیانه به هیچ چیز چنگ زد و با جیغی از ترس به عقب غلتید، با یک سری صدا که

باعث لرزیدن ساختمان شد، بارها و بارها غلتید. و بعد همه چیز شاد بود. اولاً، در مورد دزد؛ او با وحشت به عقب برگشت و متوجه کشف خود شد؛ ثانیاً، در مورد زن؛ او با چابکی یک جک در جعبه روی تخت نشست و لحظه‌ای بعد فریادهایی سر داد که محله را از خواب بیدار کرد. «کمک! کمک! سارق! قتل! دزد! آتش! کمک!» در وهله سوم، در مورد دانشجویان. اولین فکری که به ذهنشانسی رسید، برگشتند و از پله‌ها به پایین دویدند. او را «تکان‌خورده» اما سالم یافتند، او را بلند کردند و روی پاهایش گذاشتند. فکر دومشان قصرقند دزد بود، آن شرور بی‌رحم که شاید همین الان هم داشت از پنجره فرار می‌کرد.

این فکر باعث شد از جا بپرند. مارک فریاد زد: «به پیش!» و به سوی مردی دو سه نفر از پله‌ها بالا دویدند[211] قدم به قدم، در حالی که فریاد می‌زدند «دزد!» . به بالای اتاق رسیدند و به داخل اتاق دویدند، جایی که مرد را در حال فرار از در یافتند. مارک به سمت او پرید، گلویش را گرفت و او را به زمین زد. و آن دو نفر طلسم دیگر روی توده سنگ‌ها افتادند. فریاد «بگیرش! بگیرش! کمک! کمک!» بود. در همین حال، زن خیلی طبیعی از رختخواب بلند شده بود و حالا با لباس مخصوص فرشتگان در راهرو می‌دوید، گهگاه سرش را از پنجره بمپور بیرون می‌آورد و با صدایی که لحن ایرلندی بسیار تندی داشت، فریاد می‌زد و دزد و کمک می‌خواست.

در پاسخ به لحن رسای او، کمک در رسیدن درنگ نکرد. صدای کوبیده شدن در شنیده شد؛ در باز شد و دو مرد با عجله از پله‌ها بالا آمدند. تگزاس که در این لحظه تمام تلاشش را می‌کرد تا دماغ جنایتکار را از فرش بیرون بکشد، غرید: «کمک کنید نگهش داریم!» «کمک کنید نگهش داریم!» اما در کمال تعجب بی‌نهایتش، دو تازه وارد وحشیانه به او طلسم حمله کردند و در یک لحظه، واقعیت ماجرا بر فراز تگزاس نمایان شد. «اونا دوستای دزدن!» فریاد زد. «وای! یالا، اونا!» [212]آن دو مرد در پذیرش دعوت او لحظه‌ای درنگ نکردند. مهرستان آنها بدن‌هایشان را به انبوه دست‌ها و پاهایی که از قبل روی زمین پیچیده بودند و می‌پیچیدند، اضافه بهترین دعانویس شهر کردند و پس از آن، نبرد حتی پرشورتر از همیشه شد.

حتی زن هم دستش را گرفت؛ خون ایرلندی‌اش اجازه نمی‌داد مدت زیادی از نبرد دور بماند، و با جارویی وارد شد و همه چیز را بی‌هدف به هم ریخت. نمی‌خواهم بگویم پایان دعا این آشوب چه می‌شد؛ فقط می‌دانم جادو و طلسمات که مارک، با وجود انواع مشت و لگدها، مصرانه خود را وقف نگه داشتن دزد زیر پایش کرده بود، و تگزاس در اتاق طلسم به این سو و آن سو فنوج می‌دوید و بی‌پروا راهش را از میان هر انسانی که می‌دید باز می‌کرد که ناگهان با ورود یک نفر دیگر، این «آشغال» به پایان رسید. این دومی یک پلیس بهترین دعانویس شهر بود، پلیسی از آن نوع پلیس‌های چاق و بدقواره که فقط در نیویورک پیدا می‌شد.

او با چماق در دست از پله‌ها بالا دویده بود و حالا سرخ و نفس‌زنان ایستاده بود و طلسم نویس جمعیت را تهدید می‌کرد. «ایست! ایست!» جادو و طلسمات دعا او فریاد زد. «تسلیم عظمت قانون شوید.» ظاهراً همه از انجام این کار خوشحال بودند؛ نبرد[213] ناگهان قطع شد و همه طرف‌های درگیر برخاستند و در نور کم به یکدیگر خیره شدند. «پلیس» فریاد زد: «معنی این چیه؟» اگر او از عواقب وحشتناک آن سوال آگاه بود، هرگز آن را نمی‌پرسید. زیرا تک تک افراد مربوطه برای پاسخ به آن شتافتند. مارک با هیجان به عامل اصلی همه دردسر اشاره کرد، در حالی که با دقت

شده و تق‌تق می‌کند. بیایید فریاد بزنیم و به او بگوییم که همان‌جا بماند. بهترین دعانویس شهر ما نمی‌خواهیم هر دو طرف حرکت کنند، این کار فقط کار را دعا دو برابر می‌کند.» بنابراین ایستادیم و همه دور هم جمع شدیم تا صدایمان تا حد امکان شبیه یک صدا شود و طلسم فریاد زدیم: «همانجا که هستید، بمانید، ما داریم می‌آییم.» چند ثانیه گوش خنج دادیم و بعد صدایی شنیدیم، خیلی نازک و دور. صدایی شبیه به حدس زدیم یعنی «خوبم». بهترین دعانویس شهر بعد از آن سریع‌تر از میان جنگل گذشتیم و دعا خیلی زود تماس گرفتیم و صدا جواب داد، و بنابراین دیگر لازم نبود زحمت بالا رفتن از درخت را به خودمان بدهیم.

خیلی خسته و گرسنه بودیم، اما فکر می‌کنم همگی احساس خوبی داشتیم. پی وی نفس زنان گفت: «آنها هرگز تمام ماجراجویی‌هایی که ما داشتیم را باور نخواهند کرد، چون نمی‌توانیم آنها را ثابت کنیم. بهترین راه همیشه این است که مدرکی بیاوریم، هان؟» از او پرسیدم: «انتظار داشتی صفحه گرامافون و تابلو و پل متحرک و چند تا از قطارهای ساحل فراشبند غربی را برگردانیم؟» او گفت: «در گشت من باید تمام آزمایش‌ها را ثابت جادو و طلسمات کنید.» به او گفتم: «این که آسونه، چون هیچ‌کس توی اون گشت هیچ‌وقت از هیچ امتحانی قبول نمی‌شه. دعا فقط بلدن چطور قبول بشن. بعضی‌هاشون حتی به اندازه‌ی کافی بلد نیستن که وقت روز رو قبول بشن.» «فکر می‌کنی خیلی باهوشی.

کدوم بهتره؟ چندتا کرالر یا یه دیده‌بان؟» از او پرسیدم: «این یه معماست؟ چرا یه کلاغ دعا پرحرف مثل یه کلاغ وحشیه؟ چون اون منحرفه. یکی دیگه ازم بپرس. این چه ربطی به امتحان دادن داره؟» او گفت: «وقتی برای گرفتن مدرک پیشاهنگی درجه دو در آزمون شماره چهار شرکت کردی، نیم مایل دویدی و یک پیشاهنگ هم با خودت بردی. من تنها رفتم. نیم مایل تا نانوایی جانسون دویدم و ده سنت نان خشک شده خریدم تا مدرکی باشد. یک شاهد ممکن است دروغ بگوید، اما نان خشک شده دروغ نمی‌گوید.» گری صفاشهر می‌خواست بداند: «وقتی برگشتی، چند شاهد توی کیسه کاغذی داشتی؟» بچه گفت: «هر آزمایشی که دادم، مدرکش را آوردم.

من زحمت شاهد گرفتن را به خودم نمی‌دهم، نمی‌دهم.» گفتم: «بله، وقتی مجبور بود جهت قطب‌نما را بگوید، رفت و قطب شمال و قطب جنوب و قطب شرق و قطب غرب را با خودش آورد تا حرفش را ثابت کند.» بچه فریاد زد: «شاهدان خاموش بهترین هستند، این طلسم نویس چیزی است که فرمانده گشت ما می‌گوید. این روشی است که ما باید در طلسم گشت خود انجام دهیم.» گفتم: «گوش کن ببین کی داره از سکوت حرف می‌زنه. منو به خنده ننداز. باید انعکاس صدا رو با خودمون می‌آوردیم خونه تا ثابت کنیم که کوار بالای اون برج کلیسا بودیم.» وارد گفت: «شاید صدای اصلی را با خودمان به خانه ببریم، این‌طوری بهتر است، هی؟» این به ما یادآوری کرد که دوباره تماس بگیریم، و آن بار صدا خوب و واضح

جادو و طلسمات پاسخ داد. گری فریاد زد: «بنشینید و آرام باشید، داریم می‌آییم.» خیلی زود توانستیم یک کلاه قهوه‌ای جادو و طلسمات را بین درختان ببینیم. برت گفت: «این یه دیده‌بانه‌ست.» هاروی گفت: «او حتماً خیلی تنبل است که پنج یا شش مایل از اردوگاه دور شده. جادو و طلسمات تنها کاری که باید می‌کرد این بود که از درخت بالا برود.» پی وی شروع به لامرد فریاد زدن کرد: «من می‌دانم او کیست! او ویلی کوک است. طلسم نویس او عضو جدید گشت من است. او اهل ایست بریجبورو است.» برت گفت: «دفعه بعد طلسم که گذاشتی توی جنگل ول بگردد، باید یک زنگوله گاو دور گردنش ببندی.» گفتم: «حتماً.

چرا مجبورش نمی‌کنی توی حیاط خلوت بازی کنه؟ اول جادو و طلسمات ایمنی مهمه. اون یه کلاغ پرحرفه، باشه؛ گم شده و می‌تونه اینو طلسم ثابت کنه .» برت گفت: «او به شاهدان اعتماد ندارد؛ او گم شده و خودش هم این را می‌داند.» گفتم: «این یکی از چیزهایی است که در مورد کلاغ‌های شیطون دوست دارم؛ آنها همیشه به خودشان مطمئن هستند. وقتی یکی از آنها گم می‌شود، خودش متوجه می‌شود.» پی وی فریاد زد: «خسته‌ام کردی! او خیلی تنبل است. قرار است بهترین دیده‌بان گشت من شود...» گفتم: «این که آسونه. شاید اون بهترین دیده‌بان اردوگاه نباشه، نمی‌گم، اما بهترین بهترین دعانویس شهر دیده‌بانیه که تو جنگل گم طلسم شده.

دارد تا افکارش بیرون بریزد، چون وقتی از درخت بالا می‌رود، سرش سنگین می‌شود. تازه داشتیم از کتسکیل لندینگ برمی‌گشتیم که گفت: «بیا، یه کم تند و تیزش کنیم.» از او پرسیدم: «منظورت چیست که تند و تیزش کنی؟» گفت: «بیایید کمی زنجبیل هم جادو و طلسمات داخلش بریزیم.» پی وی فریاد زد: «منظورش گل‌های زنجبیلی است؛ بیایید کمی ارسنجان بخریم.» وارد هالیستر گفت: «صدایی از گشت حیوانات وحشی آمد؛ این هم چند قلاب جادو و طلسمات ماهیگیری و یک بسته پونز، آنها را بخورید.» از هاروی پرسیدم: «یه کم زنجبیل تو طلسم نویس چی بریزم؟» «من به محض اینکه زنجبیل رو اضافه کنم، چی می‌ریزم؟» او گفت: «پیاده‌روی برگشت.

بیا یه کاری بکنیم.» آن مرد از همان اول پشیمان بود، چون حدود نیم ساعت بی‌صدا در اتوبوس نشسته بود. گفتم: «اگر در راه برگشت آتشفشان یا حیوانات وحشی می‌شناختم، شما را به آنجا می‌بردم، اما تنها حیوان وحشی که اینجا می‌شناسم، نماد گروه گشت حیوانات است.» هروی گفت: «بیایید بازی «از رهبرت پیروی کن» را انجام دهیم.» گری اورسون سروستان گفت: «نه تا وقتی که هوشیار هستیم؛ نه اگر قرار است رهبر باشی. من باید تا کریسمس خانه باشم.» برت وینتون گفت: «متاسفم، اما مدرسه تا چند هفته دیگر باز می‌شود. هیچ کاری نمی‌شود کرد.» «من دنبالت میام!» حیوونک کوچولوی ما فریاد زد؛ «من لازم نیست کریسمس خونه باشم.

لازم نیست تا روز تولدم خونه باشم و این اتفاق چهار سال دیگه هم نمی‌افته چون من تو سال کبیسه به دنیا اومدم.» وارد گفت: «حالا می‌دانیم چرا اینقدر دیر بزرگ می‌شوی.» پی وی فریاد زد: «تو خیلی اهل شاخ بازی هستی!» گفتم: «من طلسم نویس آماده‌ام. اگر کس دیگری هم بخواهد، من هم برای این هدف می‌میرم.» هاروی گفت: «گوش کن.» بعد با لحنی آهنگین خرامه گفت، طوری که دلم خواست راه بروم: نپرس کجا میری هیچکس بهترین دعانویس شهر نمیدونه، فقط چشمانت را باز نگه دار و مسیر بینی‌ات را دنبال کن؛ مواظب باش، زمین نخوری و انگشتات به زمین نخوره، اما هر جا که رهبرتان می‌رود، از او پیروی کنید.

اوه، پسر، جادو و طلسمات این ما را به حرکت درآورد. ما مثل اسب‌هایی بودیم که صدای یک گروه موسیقی برنجی را می‌شنوند. هاروی من را هل داد و گفت: «برو، شروع کن، تو تنها رهبر گشت اینجا هستی، همه چیز به خودت بستگی دارد.» گفتم: «این بازی توئه.» او شروع به خندیدن کرد و گفت: «برو جلو، رهبری کن، و بیا تا رسیدن به کمپ تمپل ادامه بدیم. اگه شکست اوز بخوری، اصلاً جالب نیست.» درست مثل خودش طلسم بود، تا وقتی که حرکت می‌کرد برایش مهم نبود چه کسی رهبری می‌کند. آن یارو زیاد تنهایی دعا به جنگل می‌رود و اصلاً برایش نشان لیاقت مهم نیست.

او یک جور دیده‌بان بامزه است اما خیلی سخاوتمند است. نمی‌تواند بی‌حرکت بماند، این یک چیز در مورد اوست. بیشتر دیده‌بان‌ها همیشه دنبال چیزی هستند اما او فقط به عمل اهمیت می‌دهد - زنده زنده آن را می‌خورد. بنابراین اولین چیزی که به ذهنم رسید این بود که داشتم به همراه بقیه‌ی رفقای پشت سرم رژه می‌رفتم و دعا همه داشتند آن اشعار را می‌خواندند و تقریباً هماهنگ با آنها رژه می‌رفتند. بهترین دعانویس شهر وای، نمی‌توانستیم آن اشعار را از سرمان بیرون کنیم. شنیدن صدای پی-وی که آنها را فریاد می‌زد، خیلی قیر خنده‌دار بود. حتی الان هم انگار باید آنها را بنویسم و ​​حدس می‌زنم باید عملیاتی برای بیرون راندن آنها از ذهنم انجام شود.

شب‌ها بیدار دراز می‌کشم و آنها طلسم را می‌خوانم. اگر یک بار آن اشعار به ذهنتان رسید، شب بخیر ! تقریباً تمام آن روز ما آنها را می‌خواندیم. فکر می‌کنم مردم کتسکیل لندینگ فکر می‌کردند ما خیلی دیوانه‌ایم. بنابراین حالا دوباره آن اشعار را می‌نویسم. اما باید مراقب باشید که نگذارید آنها شما را بگیرند وگرنه به یک دیوانه‌ی دیوانه تبدیل می‌شوید. اگر این کار را کردید، می‌توانید هاروی ویلتس را سرزنش کنید. نپرس کجا میری هیچکس طلسم نمیدونه، فقط چشمانت را باز نگه دار و مسیر بینی‌ات را دنبال کن؛ مواظب باش، زمین نخوری و انگشتات به زمین نخوره، اما هر جادو و طلسمات جا که رهبرتان می‌رود، از او پیروی کنید.

اگر هوا یخ زد یا برف بارید، شروع به برگشتن نکن، دعا تضعیف یا طلسم شکست نخور، پیشنهاد یا مخالفت نکن؛ وظیفه تو پیروی کردن است و نه گمان بردن، و هر جا که جادو و طلسمات رهبرتان می‌رود، از او پیروی دعا کنید. از شیرین‌کاری‌هایی که نشان می‌دهد، نه ناامید شوید و نه شکایت کنید. اگر باران می‌بارد یا باد می‌وزد، درخواست رفتن به خانه نکنید.

از بقیه‌ی انسان‌ها جدا می‌کنید، بیگانگان چطور می‌توانند قوانین شما را بشناسند؟» او پاسخ داد: «اگر خودمان را منزوی کنیم، نشان می‌دهد که نمی‌خواهیم کسی به ما تجاوز کند.» کم‌کم داشتیم به خودمان اعتراف می‌کردیم که تحت تأثیر قرار دادن این دختر جوان و زیبا آسان نخواهد بود. او جادو و طلسمات یاد گرفته بود که سنت‌های قومش را حفظ کند؛ اصول طلسم اخلاقی و حقوقی او کاملاً درست بود. برای مدتی به نظر می‌رسید که غرق در فکر است. سپس ناگهان گفت: «از کشور خودت برایم بگو. تو با دیگرانی که گاهی برای مزاحمت اقبالیه به اینجا آمده‌اند فرق داری و از آنها برتر هستی.

به من گفته‌اند که بیشتر آنها، چون همه اینها قبل از زمان من طلسم بود، لیاقت قربانی شدن را نداشتند. اما به نظر می‌رسد بهترین دعانویس شهر تو یاد گرفته‌ای مثل پرندگان پرواز کنی و سلاح‌های عجیب و کشنده‌ای حمل می‌کنی. تو خودت را با بهترین دعانویس شهر وسایل ناشناخته زیادی می‌پوشانی و در سینه‌هایت چیزهای زیادی هست که ما از کاربرد آنها بی‌خبریم.» ۲۲۸ این سخنرانی به آلرتون ایده‌ای داد. او پاسخ داد: «کشورهای دنیای بیرون، وسعت زیادی دارند و میلیون‌ها نفر جمعیت در آنها زندگی می‌کنند. این کشورها شریفیه دانشی را که به دست می‌آورند و اکتشافات علمی را که انجام می‌دهند به یکدیگر می‌آموزند.

بنابراین، آنها بسیار سریع‌تر از هر قوم منزوی، مانند تچا، پیشرفت می‌کنند. ببخشید که این را می‌گویم، اعلیحضرت، اما مردم شما از بسیاری چیزها بی‌اطلاع هستند. آنها در طلسم هنر، علوم و اختراعات از سایر ملت‌ها بسیار عقب‌ترند و در مقایسه با مردمی که ما از آنها آمده‌ایم، بسیار ناچیزند.» «به عبارت دیگر،» توضیح دادم، «آما، تو خیلی از قافله عقبی - به اصطلاح، دنبال زمانه طلسم نویس می‌روی.» او گوش داد و با دقت به ما نگاه کرد. او با غروری ملکه‌وار طلسم اعلام کرد: «تچا بزرگترین ملت در تمام جهان است!» آلرتون پاسخ آبیک داد: «به هیچ وجه اینطور نیست، والاحضرت.

اگر از این حلقه کوچک صخره‌ها بیرون بیایید، ملت شما به زودی توسط دنیای بزرگ بلعیده و عملاً نابود خواهد شد. چون ما نه مسافر بی‌پناه هستیم، شما ما را دستگیر و نابود می‌کنید. در دنیای بیرون، کل جمعیت شما پست‌تر و درمانده‌تر از ما نه نفر که اینجا در میان شما هستیم، به نظر خواهند رسید.» ناگهان با چشمانی برق زده از جا پرید و مانند یک دختر بچه مدرسه‌ای خجالتی، پایش را با عصبانیت روی فرش کوبید. او با لحنی شیطنت‌آمیز فریاد زد: «چطور جرأت می‌کنی به اینجا بیایی و به من دروغ بگویی؟ چطور جرأت می‌کنی به مردم من، تچای قدرتمند، به حاکم اعظمشان، کاهنه خورشید، بدگویی کنی؟ دور شوید، ای مطرودین! دور شوید و بگذارید شرمی را که بر من روا الوند داشته‌اید فراموش کنم!» البته ما

رفتیم. وقت بحث طلسم نویس در مورد این پیشنهاد جادو و طلسمات نبود و من نگران بودم که پاول اشتباه غم‌انگیزی مرتکب شده باشد. طلسم نویس آرچی طلسم نویس هم متاسف بود، چون متوجه شده بودم که او دست یک کاهنه زیبا را که کنارش نشسته بود، گرفته است. اما نگاهی رضایت‌بخش بر چهره آلرتون نقش بسته بود، و هنگامی که باکره‌ها ما را دعا از محوطه‌شان بیرون کشیدند و به آغوش کاهنانی که منتظرمان بودند بردند، او به انگلیسی گفت: ۲۳۰ «اون بهترین دعانویس شهر شلیک خیلی خوب بود، و خیلی زود دلش می‌خواد درباره دنیای بیرون بیشتر بدونه. ناامید نشید بچه‌ها؛ یه ایده‌ای دارم که شاید بالاخره برنده بشیم.» ۲۳۱ فصل نوزدهم ما یک زندگی قادرآباد ارزشمند را نجات می‌دهیم درست بودن نتیجه‌گیری پولس روز بعد ثابت شد.

دوباره کاهن اعظم ما را احضار کرد، اما درخواست کرد که سیاه‌پوستان، جادو و طلسمات ند و پدرو، عقب بمانند. ما به این اعتراض کردیم و اعلام کردیم که یا باید دعا همه بیاییم یا اصلاً نیاییم، و در کمال تعجب، او استثنائات خود را پس گرفت و به همه ما دستور داد که به او ملحق شویم. این بار او ما را در فضای باز، در منطقه‌ای وسیع، درست زیر صخره‌ی آویزان، پذیرفت. صخره با شبکه‌ای از تاک‌های رونده پوشیده شده بود تا از ناهمواری آن بکاهد و برآمدگی‌های سنگ را پنهان کند. در جادو و طلسمات این مکان، تقریباً یک دیوار عمودی وجود داشت و من دهانه‌ی غاری را دیدم که مسیری فرسوده به آن منتهی می‌شد.

بدون شک کوه پر از غارها و فرورفتگی‌هایی بود که برخی طبیعی و بسیاری دیگر مصنوعی بودند. ۲۳۲ نزدیک صخره، جایگاهی بهترین دعانویس شهر دعا تخت‌مانند از یک تکه سنگ محکم تراشیده شده بود. با این حال، این جایگاه با کوسن‌هایی آراسته شده بود.

«هدفش چیه، پاول؟» «او می‌خواهد مسیر آن طرف محوطه‌ی باز را بررسی کند، جایی که به باور او درختان آنقدر باز هستند که موپانی‌ها جرات نمی‌کنند ما را طلسم نویس دنبال کنند. اگر چنین باشد، منتظر حرکت بعدی شیاطین نمی‌مانیم، بلکه فوراً به سمت مسیر می‌رویم و راهمان را جادو و طلسمات به سمت سرزمین ایتزاکس می‌بریم.» گفتم: «خیلی خوب است؛ هر چیزی از این بهتر است.» و بنابراین نشستیم و صبورانه منتظر بازگشت جاسوسمان ماندیم. در همین حال، چون نزدیک ظهر می‌شد، از آرامش دشمنی‌ها استفاده کردیم و ناهارمان را خوردیم. غذا حسابی سرحالمان کرد، و آرچی، که طلسم همیشه دلشوره‌اش سیر نمی‌شود، برازجان از اینکه در چنین روز شرجی یخ نداشتیم، ابراز تاسف کرد.

می‌دانستم که یخ داریم، اما چیزی طلسم در موردش نگفتم. در قمقمه آلرتون، تکه‌ای نازک از مایع متبلور شده بود که همراه با چیزهای دیگر، آن را برای «مواقع اضطراری» دعا نگه داشته بود. ۱۰۹ دو ساعت تمام گذشته بود که دیدیم بدن برهنه‌ی چاکا بدون هیچ تلاشی برای پنهان شدن، از میان فضای باز بالا و پایین می‌پرد. ظاهراً او در حالت هیجان زیادی بود. او از لبه‌ی برکه گذشت و مستقیماً به سمت ما آمد، بی‌اعتنا به تیرها و دارت‌هایی که از نزدیک‌ترین لبه‌ی جنگل به سمتش می‌بارید. سپس، با آخرین چهارباغ جهش، در حالی که از شدت غم و ناامیدی هق‌هق می‌کرد، جلوی پای ما افتاد.

ما با تعجب به یکدیگر نگاه کردیم، در حالی که آلرتون زانو زده بود، سر دوستش را روی زانوانش گرفته بود و موهای تیره‌اش را با ملایمتی که یک زن ممکن است انجام دهد، نوازش می‌کرد. او هیچ سوالی دعا نپرسید تا اینکه هق هق گریه‌ی پرشور چاکا به تدریج فروکش کرد. با لهجه‌ی ایتزاکسی گفت: «برادر بیچاره‌ام!» چاکا دستانش را گرفت و فشار داد. او با درماندگی گفت: «این پدر من است، پاول عزیز! آنها آتکایما را کشته‌اند - طلسم آنها او جادو و طلسمات را به قتل رسانده‌اند!» آلرتون پرسید: «چه کسی شهر بابک این کار را کرده، برادر من؟» «موپان‌ها» ۱۱۰ ما بهترین دعانویس شهر دیگران در سکوت به صحنه نگاه می‌کردیم و از اظهار نظر خودداری می‌کردیم.

من به سهم خودم متوجه شدم که مرگ آتکایما پیر ممکن است به طور جدی بر موفقیت کار ما تأثیر بگذارد؛ اما گمان نمی‌کردم که چاکا تا این جادو و طلسمات حد به پدر سلطنتی خود علاقه داشته طلسم باشد، چرا که او را سال‌ها به حال خود رها کرده بود. با این حال، من وحشت ماجرا را در نظر نگرفته بودم، هرچند می‌توانستم طبیعت حساس چاکا را بهتر درک کنم، چرا که چنین طبیعت شگفت‌انگیزی برای کسی که در یک زندگی وحشی به دنیا آمده، طلسم نویس وجود داشت. طولی نکشید که جوان توانست داستانش بیدستان را تعریف کند، و البته خیلی هم زود نگفت.

او با زبان خودش طلسم که همه ما به جز پدرو و آرچی آن را می‌فهمیدیم - و شاید آرچی چند کلمه‌ای فهمید - گفت: «ردپا را پیدا کردم. مسافتی را به سرعت در امتداد آن دویدم. سپس فریادها و سرود پیروزی جنگ موپانه را شنیدم. می‌دانستم گروه دیگری از آن شیاطین به ما نزدیک می‌شوند و خودم را پنهان کردم تا تعدادشان را بشمارم. آنها بسیارند، ای برادر من! جنگی مهرگان در گرفته است، و به همین دلیل مردم من یک بار شکست خورده‌اند. من نمی‌دانم نبرد کجا در گرفته است یا چند نفر درگیر شده‌اند؛ اما پیروزی با دشمنان ماست.

بر نیزه‌هایشان سر بسیاری از ایتزاکس‌های شجاع دیده می‌شود؛ جادو و طلسمات در صدر آنها سر آتکایما بزرگ و شریف - پدر من - قرار دارد!» ۱۱۱ دوباره بغضش شکست تا هق هق گریه‌اش را از سر بگیرد. پاول گفت: «بیچاره چاکا!» دیگر وقتی برای مذاکره بیشتر نداشتیم. صدای فریادهای لشکریان در حال نزدیک شدن را می‌شنیدیم و باید برای دفاعی جانانه آماده می‌شدیم. سوگواری چاکا برای پدرش کاملاً طبیعی بود؛ به نظرم تصادفی عجیب آمد که درست زمانی که پسر پادشاه پس از سال‌ها غیبت به کشور خود دعا رسید، آتکایما (آتکایما)ی سالخورده از خاندان ایتزاکس به دعا دست دشمنان سرسختش به سرنوشت شوم خود دچار شد.

موپانی‌ها در جمعیتی انبوه در فضای باز مستقر شدند و با شور و شوق سرودهای وحشیانه خود را فریاد می‌زدند. طلسم نویس برخی با صدای گوشخراش در صدف‌های حلزونی می‌دمیدند؛ یک یا دو نفر با قدرت تمام طبل‌های بومی را که از لاک لاک‌پشت ساخته شده و پوست آن محکم کشیده شده بود، می‌کوبیدند. ۱۱۲ بلافاصله به تازه بهترین دعانویس شهر واردها، بقایای گروهی که ابتدا به ما حمله کرده بودند، پیوستند. 

تنها کاری که او انجام می‌دهد تماشای زوال آن است. او در حالی که به چارچوب در هتل دلمونیکو تکیه داده است، گذر ساعت‌های کامل را تماشا می‌کند. ******** فریزر و سیم بون روزی با هم مشاجره کردند و برای حل و فصل آن، به ساختمان رفتند و گیب را از آنجا بردند. ساختمان فرو نریخت و سیم برنده شد. گیب شاهد از بین رفتن چندین هزار ساعت در حالی بوده است که انبار QB & C را سرپا نگه داشته است. او تماشاگر اصلی هر آتش‌سوزی، فرار، دعوای سگ‌ها و رویدادهای عمومی است. او یک دعا نشان متحرک است، گلبهار به اندازه جمهوری‌خواهان میله پرچم در پارک شهر.

من هرگز صبح‌ها به مرکز شهر نرفته‌ام و گیب را در خیابان ندیده‌ام. و خیلی به ندرت پیش آمده که شب‌ها، حتی در کولاک‌های زوزه‌کش زمستان، به خانه بروم و گیب را در حالی که به ویترین گرم و روشن آخرین محل کسب و کار باز تکیه داده و با حرص و طمعی آرام منتظر وقوع آخرین اتفاق از نوعی است، ندیده باشم تا به آرامش شایسته‌اش برسد. گذشته از تفریحات گیب، تفریحات گناباد دلانسی آماتورگونه و بی‌ارزش است. کل درآمد گیب در طول سال دعا به زحمت از بیست و پنج دلار فراتر می‌رود و این کار هم فایده‌ای برایش ندارد.

وقتی پولی گیرش می‌آید، آن را طلسم نویس با نهایت قاطعیت و عجله تمام می‌کند. من دیده‌ام که او یک بعدازظهر ساندویچ ژامبون به ارزش یک دلار می‌خورد - چون آن یک دلار را داشته است. جادو و طلسمات اینکه بین هر دلار چه می‌کند، یک راز شهر است. او گدایی نمی‌کند. برخی معتقدند که او روزی را به زور به دست می‌آورد.[صفحه ۱۱۰]از هوا، مثل یک جادو و طلسمات گیاه. اما اتفاقاً می‌دانم که او از هتل دلمونیکو مقدار زیادی غذا جذب می‌کند. او خود را به عنوان نوعی خدمتکار به این هتل وابسته کرده است و در تمام تغییر چناران مالکیت‌هایش به آن چسبیده است.

او کار نمی‌کند، اما از نظر اخلاقی از این مکان حمایت می‌کند بهترین دعانویس شهر و از همه طلسم کسانی که به آنجا می‌آیند به نیکی یاد می‌کند. او طلسم حتی یک کیف دستی را به سمت ایستگاه حمل می‌کند، اما فقط به عنوان وسیله‌ای برای اقامت طلسم نویس در هتل. در عوض، چیزی نمی‌خواهد و به این ترتیب روح مغرور خود را از توهین جادو و طلسمات ناشی از امتناع نجات می‌دهد. اما فکر می‌کنم او اولین کسی است که بقایای پراکنده شام‌هایی را که هر زمان آشپز خوش‌اخلاق باشد، از در آشپزخانه بیرون می‌آید، انتخاب سرخس می‌کند. می‌گویم فکر می‌کنم همینطور است، چون تعداد کمی از ما گیب اوگل را در حال غذا خوردن دیده‌ایم.

او غرور دارد و این عمل تحقیرآمیز را مخفیانه انجام می‌دهد. اما بقال‌ها به من می‌گویند که او همیشه پیشنهاد می‌دهد که کراکرهای شکسته، پنیر بیات و ماهی خال‌مخالی کهنه را دور بریزد. دعا او جادو و طلسمات می‌گوید: «من این کار را برای شما انجام می‌دهم.» و آنها[صفحه ۱۱۱]بفهم و بگذار خودش انجامش دهد. یک شب که با عجله از کنارم رد می‌شد، بسته‌ای از زیر کتش افتاد و جلوی پایم شکست. غذا بود - نان خشک و پوست بولونیا با کمی گوشت در آخر. ایستاد و به من گفت که پیدا کردن غذا برای سگی که لردگان به آن علاقه دارد چقدر سخت است.

اما این دروغ بود. گیب با تمام اشتباهاتش هرگز سگی را به بطالت نمی‌گذراند. گیب تابستان‌ها زندگی شاد و بی‌خیالی دارد، تمام روز آفتاب می‌گیرد و شب‌ها در هر یک از ده‌ها جایی که باشد، راحت می‌خوابد. او ملخ دهکده ماست و به آینده‌ی سردش فکر نمی‌کند. طلسم نویس اینکه چطور در زمستان‌های سخت جادو و طلسمات ما زندگی می‌کند، یک راز است. او در انبارها می‌خوابد. او روی زغال‌سنگ‌های نیروگاه برق می‌خوابد. اگر کارمند هتل از دوستانش باشد، روی صندلی در لابی لم می‌دهد. گاهی اوقات همه این‌ها او را ناامید می‌کند. شنیده‌ام که او یک زمستان را در یک اتاق خالی گذرانده است.[صفحه ۱۱۲]فروشگاه، و چندین صبح یخ انگشتان پایش را آب کرد.

ما همیشه می‌ترسیم که یک سپیده بهترین دعانویس شهر دم ژانویه گیب را یخ‌زده در خیابان‌ها پیدا کنیم، و وقتی بهار از راه می‌رسد و او کمی چاق می‌شود و دوباره از آفتاب لذت می‌برد، خیالش راحت می‌شود. ما دوست داریم گیب را به خانه‌ی روستایی بفرستیم. بعضی از ما حتی حاضریم به حمایت از او کمک کنیم، هرچند که این کار رسواکننده باشد. اما انجام این کار سخت است، زیرا گیب فقیر نیست.

اکنون باید این ساختمان گرانبها را تکان دهد! کمیته قدرتمند چگونه سقوط کرده است! آه، چگونه مورد انزجار قرار گرفته‌اند! قطعنامه‌ها، آدرس‌ها، جادو و طلسمات نامه‌های بخشنامه - همه، همه به اطراف پراکنده شده‌اند. [صفحه ۲۴۲]بادها؛ و آشوب، انقلاب، و تقلا، غرق در ورطه‌ای از ناامیدی فراتر از هرگونه امید به رستاخیز.[583] اگر اولیری در جلسه تولسل شرکت کرده باشد، به راحتی می‌توان فهمید که چه لحنی داشته است. سه سال بعد، او جزوه‌ای جادو و طلسمات منتشر کرد که در آن به نظر می‌رسد با وقایع آن ماه بسیار آشناست. من توهین‌های ناروایی را که مدت‌ها در روزنامه‌ها به کاتولیک‌ها می‌شد، به یاد می‌آورم، زیرا هفده نفر از خانه‌داران دوبلین بدون درچه هیچ ملاحظه‌ای درخواستی را به کلانتر عالی برای تشکیل جلسه‌ای عمومی در رابطه با یک اصلاح پارلمانی امضا کردند، هرچند مطمئنم که

این هفده نفر به اندازه خود کلانتر عالی از نادرستی امضای آن درخواست اطلاع نداشتند و جادو و طلسمات به همان اندازه که خود کلانتر عالی را پیش‌بینی می‌کردند، از آن بی‌احتیاطی و بی‌احتیاطی نمی‌کردند. و در مورد کاتولیک‌ها، در وضعیت رد صلاحیتشان، آنها نه جادو و طلسمات با احتیاط و نه با رعایت ادب، نمی‌توانستند در یک مسئله سیاسی، که نه دوستان و نه مخالفان اصلاح پارلمانی آنها را صالح برای تصمیم‌گیری در مورد آن نمی‌دانند، خط مشی دیگری جز بی‌طرفی مطلق را دنبال کنند. این طلسم نویس لحن راوند آرام و متین، اگر با نامه‌ی طلسم نویس جسورانه‌اش مقایسه شود، بی‌تاثیر نخواهد طلسم نویس بود.[584] طلسم نویس دو سال قبل نوشته نشده است.

در همین حال، اعلام شد که کنگره ملی اولین جلسه خود را برگزار خواهد کرد. این ارگان مردمی می‌گوید: «هرچه که عوامل پنهانی بخواهند انجام دهند، ما امیدواریم که این مشورت‌های عادلانه و قانون اساسی، خلوص نمایندگی را دوباره برقرار کند.»[585] یکی از اشیاء اصلی قلعه توسط همان روزنامه‌نگار شجاع، جان مگی، کشف و افشا می‌شود. روزنامه «ایونینگ پست دوبلین» در تاریخ ۵ نوامبر ۱۷۸۴ چنین می‌نویسد: دولتِ شهرنشین، که از تلاش‌های بی‌ثمر خود برای جلوگیری از تلاش ستودنی مردم در پیگیری اصلاحات قهدریجان پارلمانی ناامید شده و دریافته است که حتی رذل‌های رشوه‌خوارِ قلعه هم از اتهاماتِ گزافِ طولانی‌مدت علیه بینز دعا و تندی حالشان بهم می‌خورد، نویسندگان رشوه‌خوار را به عنوان آخرین تلاشِ یک...

[صفحه ۲۴۳]این انگیزه رو به زوال و ناامیدکننده، تلاش برای کاشتن بذر نفاقی است که مدت‌ها این پادشاهیِ دچار تفرقه را ویران کرده دعا و پدر را در مقابل پسر و برادر را در مقابل برادر قرار داده است، تا همه به بردگان آسان استبداد خارجی تبدیل شوند.[586] این گزیده‌ها اولیری را متهم نمی‌کنند، اما برای روشن کردن تاریخ آن زمان و بسط سیاست‌های مخفی مفید هستند، ضمن اینکه علاوه بر بهترین دعانویس شهر این، برخی از اشتباهات عجیب را اصلاح می‌کنند. به عنوان مثال: نایب‌السلطنه، همانطور که در دعا تاریخ آقای داران لکی چاپ شده است، در نامه‌ای به سیدنی، همکار تندی را «بینی» خطاب می‌کند.

البته که باید بینز باشد، نامی که اغلب در اسناد تاریک سال ۱۹۹۸ یافت می‌شود. کاتب قلعه، در پاراگراف دیگری، در مورد بینز و تندی، هر دو مردانی کاملاً صادق، می‌گوید: «شهرت بسیار مشغول است که آنها لمس کاملاً مطیع‌کننده‌ی «طلسم معجزه‌آسا» را دریافت کرده‌اند.» این احتمالاً برای منحرف کردن سوءظن از محله‌ی واقعاً یارانه‌بگیر بوده است. به یاد فولاد شهر خواهیم آورد که تاریخ ورود اولیری و پارکر، کاملاً با ملاقات در ۲۷ سپتامبر مطابقت دارد؛ و طلسم نویس ممکن است پرسیده شود که طلسم چه چیز دیگری می‌توانست سخنوران محبوب را در آن برهه به دوبلین بیاورد؟ پارکر تندی را می‌شناخت و، همانطور که اورد اشاره می‌کند، ممکن است «بتواند تا اعماق اسرار او شیرجه بزند».

در حالی که دیپلماسی در یک بخش تلاش جادو و طلسمات می‌کرد تا به اهداف خود برسد، نیروی قهریه در بخش دیگر برای از کار انداختن بازویی که بالا برده شده بود، به کار گرفته شد. کلانتر شهرستان بهترین دعانویس شهر دوبلین، پس از آنکه دادستان کل وقت، فیتزگیبون، را برای جلسه‌ای در مورد اصلاحات فراخواند، نامه‌ای خلاف قانون اساسی خطاب به او نوشت و تهدید کرد که علیه کسانی که به طلسم فراخوان او پاسخ دهند، اقدام خواهد کرد. خود کلانتر جریمه و زندانی شد. فرانسیس هیگینز، روزنامه‌نگارِ یارانه‌بگیر، در ۲۴ دسامبر ۱۷۸۴ می‌نویسد: [صفحه ۲۴۴] کاتولیک‌های رومی آشکارا می‌توانند ببینند که برخی افراد چقدر شرورانه قصد نابودی آنها را داشته‌اند، با این ایده جدی که حق رأی انتخابی یا در واقع هر امتیاز دیگری را به آنها اعطا کنند.

آنها تلاش کردند (کاتولیک‌های رومی) طلسم را به آشوب بکشانند.[587] در پایان، اتهام قدیمی رشوه‌خواری و خیانت علیه تندیِ فسادناپذیر مطرح