آرشیو بهمن ماه 1404

را تسهیل کند.[340] خانه مویرا، که اکنون «مؤسسه مندیسیتی» نام دارد، در چند قدمی خانه شماره 20، جزیره آشر، محل اقامت نیم قرنی فرانسیس مگان، واقع شده است. همانطور که قبلاً ذکر شد، پاملا، همسر زیبای لرد ادوارد فیتزجرالد، در دوره طوفانی سال 1998 از لیدی مویرا پناه مهمان‌نوازی دریافت کرد. در کمال تعجب، در نسخه خطی زندگی دوایر یاغی، نوشته لوک کالن فقید، یک راهب کارملیت، متوجه می‌شوم که دو نفر از فعال‌ترین فرستادگان امت، وایلد و ماهون، در خانه مویرا پنهان شده‌اند. [صفحه ۱۳۸]در حالی پارس آباد که اعلامیه‌ای ۵۰۰ لیتر ارائه می‌دهد.[341] زیرا دستگیری آنها به طور گسترده پخش شده بود.

پیش از آنکه این واقعیت عجیب به اطلاع من برسد، از یکی از آثار قبلی‌ام که به بررسی خبرچین‌ها می‌پردازد، مشخص است دعا که بر اساس شواهد کاملاً مشخص، من در همان سال پرماجرا، در پی ردیابی مگان در ردپای وایلد و ماهون در فیلیپس‌تاون بودم. سرگرد سیر یادداشت خصوصی‌ای نوشت که به طور رسمی ثبت شده است[342] که محل خلوت وایلد و ماهون «گاهی اشنویه در زندان فیلیپس‌تاون است، که با خواهر وایلد ازدواج کرده است.» مدخل زیر در «حساب پول سرویس مخفی که برای کشف توطئه‌های خیانت‌آمیز بهترین دعانویس شهر طبق شهادت آقای کوک استفاده شده است» آمده است: «2 آوریل 1803.

فرانسیس مگان، از طریق پست به فیلیپس‌تاون - 100 لیره. »[343] در اسناد دولتی آن زمان، بهترین دعانویس شهر هیچ نامه‌ای که مربوط به این معامله باشد، پیدا نکردم، و بنابراین باید بهترین دعانویس شهر آن را بر اساس شواهد غیرمستقیم دنبال کنم. چه کسی می‌تواند شک کند که ماگان، وقتی در فیلیپس‌تاون به او یادآوری شد، به شدت دنبال وایلد و ماهون طلسم نویس بود؟ بعداً، در همان سال، کاپیتان کالفیلد و گروهی از نظامیان را می‌بینیم که خانه‌ای را در فیلیپس‌تاون محاصره کرده‌اند که گمان می‌رود وایلد تکاب و ماهون در آن پنهان شده‌اند. شرحی از یک درگیری توسط کاپیتان کالفیلد در نامه‌ای به تاریخ ۱۷ دسامبر ۱۸۰۳ ارائه شده است که در اسناد سیر نیز حفظ شده است: «کاپیتان داجسون جادو و طلسمات کشته شد و کالفیلد اضافه می‌کند، ما مجبور به عقب‌نشینی شدیم، در

حالی که اشرار فرار کردند.» لوک کالن، جادو و طلسمات از اعضای فرقه کارملیت که قبلاً به او اشاره شد، اواخر عمر خود را صرف جمع‌آوری خاطرات دهقانان از ... کرد. دوران پرآشوب. نسخه طلسم خطی زندگی دوایر توسط مافوق صومعه کلوندالکین به دست من رسیده است. صفحات ۵۹۵ تا دعا ۵۹۷، پناه وایلد و ماهون در فیلیپس‌تاون، تلاش‌های بی‌نتیجه برای دستگیری آنها در آنجا و سپس پنهان شدنشان در خانه مویرا در دوبلین را شرح می‌دهد. ما متوجه می‌شویم که فرماندار زندان فیلیپس‌تاون ارتباط نزدیکی با هر دو داشته است. کمال شهر کالن می‌گوید که آنها سرانجام با قایقی که به سرعت از خلیج عبور کرد، از خانه مویرا در جزیره آشر فرار کردند.

وایلد و ماهون پس از رسیدن به ایالات متحده، به ارتش پیوستند و به سرعت ارتقا یافتند. این گفته که دو مرد ممنوعه، فعال‌ترین مبلغان نقشه‌های امت، تحت حمایت لرد مویرا قرار داشتند، شگفت‌انگیز به نظر می‌رسد. اما این دولتمرد و کنتس او از همدردی‌های مردمی بسیار خوبی برخوردار بودند و دوست داشتند به شورشیان کمک کنند. مرحوم آقای توماس جئوگگان، وکیل دادگستری، به من اطلاع داد که دعا دو عموی او به نام‌های کلمنتس، که از ایرلندی‌های متحد بودند، در حالی که حکم بازداشتشان صادر طلسم نویس شده بود، فردیس در خانه مویرا پناه گرفتند و سرانجام به لطف اقدامات احتیاطی لیدی مویرا موفق شدند از همه دردها و مجازات‌ها فرار کنند.

این نکته‌ی کمی عجیبی نیست که ژنرال لرد مویرا، که بعدها به او مقام نایب‌السلطنه‌ی ایرلند و هند پیشنهاد شد، و در سال ۱۸۱۲، پس از مرگ پرسیوال، در پی تشکیل یک دولت برآمد، وظیفه‌ی خطیر پناه دادن به مردانی را انجام داده باشد که ایرلند را طلسم «نه عاقلانه، بلکه بیش از حد خوب» دوست داشتند. پورتلند، در طلسم نامه‌ای به کامدن، به تاریخ ۱۱ مارس ۱۷۹۸، در کنار «ناراضیان»، «لرد مویرا و هوادارانش» قرار می‌گیرد. این برداشت تا حدی به دلیل اعتراض خشمگینانه‌ی او در پارلمان علیه سیاست شکنجه‌ای بود که مردم را هر روز به شورش تحریک می‌کرد.

زندگی مگان تناقضات عجیبی را در بر داشت. او با غرور و حتی متکبرانه، اما در عین حال از بهترین دعانویس شهر انجام اعمال پست خودداری می‌کرد؛ با مزد بی‌آبرویی، بدهی‌های عادلانه خود را پرداخت می‌کرد. نامه‌ای جالب، در پاسخ به پرسشی، توسط مرحوم جان فترستونهاو، اهل گریفینستاون، کینگاد، برای نویسنده حاضر ارسال شد.

داکت را ملاقات کردم،[80] که به من گفت دیدن هیچ‌کدام از آنها در آن روز غیرممکن خواهد بود؛ به خاطر نامه‌ای که تازه برایشان آورده بود و از لئونارد بوردون بود،او معتقد بود که [81] به آنها به اندازه کافی کار می‌دهد، زیرا می‌دانست که موضوع بسیار جالبی در دعا آن وجود دارد. قرار بود آن روز برخی از آنها را نیز ببینم؛ پاسخی به هر دوی ما رسید که آنها خیلی مشغول هستند. سپس به وزیر رفتم و نام خودم را فرستادم، همانطور که همزمان، سرهنگ لا هارپ و نمایندگان سوئیس نیز طلسم نویس این کار را کردند. همه ما را مرخص درگز کردند، زیرا او بسیار مشغول بود.

یادداشتی نزد منشی او گذاشتم و گفتم که بهترین دعانویس شهر روز بعد، 20 جادو و طلسمات فلورال، به نام چهارشنبه، 9 مه، حرکت خواهم کرد. چهارشنبه بعد به کوکسهاون رسیدم. روز بعد با کشتی فریمان حرکت کردم، صبح سه‌شنبه در لوئستاف پیاده شدم، همان شب به همراه شخصی به نام جفری به شهر [لندن] رسیدم.[82] که خودش را اسکاتلندی جا می‌زند، به عنوان یک آمریکایی به یارموث می‌آمد، سپتامبر گذشته در پاریس بود، فرانسوی را مثل یک فرانسوی صحبت می‌کند، بسیار شبیه یک فرانسوی به نظر می‌رسد، و در هتل نیو جادو و طلسمات هومز، کاونت گاردن اقامت دارد. کاملاً واضح است که نامه فوق توسط همان جاسوس بی‌نام و نشانی نوشته شده است که در کتاب فرود خود را «لرد» معرفی می‌کند.

[صفحه ۳۱]دوست داونشایر.» آقای فرود می‌نویسد: « یکی از نامه‌های او، به تاریخ ۱۹ نوامبر ۱۷۹۷، حفظ شده است.» اما بدون شک، چند نامه دیگر نیز حفظ شده‌اند و می‌توان آنها را در مکاتبات لرد کسلری یافت. اینکه نظرآباد چگونه از نابودی جان سالم به در بردند، شگفت‌انگیز است. ویکهام، در ۱۱ ژانویه ۱۷۹۹، در مورد دعا «ایرلندی‌های متحد» در هامبورگ می‌نویسد: «اوراق بسیار عجیب ضمیمه که دوک پورتلند می‌خواهد، ممکن است در برابر لرد ستوان قرار داده شود و سپس نابود گردد .» جاسوس آنقدر مراقب آبروی خود بود که امضا نمی‌کرد. با این حال، شواهد داخلی نشان می‌دهد که او کسی بود که اطلاعات را به داونشایر دعا فاش کرد و توسط او با پورتلند مکاتبه شد.

از نامه‌ای که همین الان نقل شد، به نظر می‌رسد که پس از تلاش‌هایش برای جمع‌آوری اخبار از تالیران و ماهیگیری در کانال‌های ایرلند در پاریس، از طریق کوکسهاون به لندن بازگشت و سه‌شنبه شب، ۱۵ مه ۱۷۹۸ به آنجا رسید. این تاریخ شایان توجه است. جاسوس از حضور در جادو و طلسمات لندن می‌ترسید و احساس می‌کرد که جانش در خطر است. چه چیزی او شاهین شهر را در ۱۵ مه ۱۷۹۸ به لندن بازمی‌گرداند؟ پست مورد علاقه‌اش کوکسهاون یا هامبورگ بود. اوکوئیگلی، بینز و لیری، اگرچه در ماه مارس در مسیر فرانسه دستگیر شدند، اما تا دوشنبه ۲۱ مه ۱۷۹۸ طلسم نویس محاکمه نشدند.

این پرونده به طور مفصل در «محاکمات ایالتی» هاول گزارش شده و یک جلد را پر می‌کند. اسکات، که بعدها لرد الدون شد، تحت پیگرد قانونی قرار گرفت. انبوه اطلاعات محرمانه‌ای که تاج و تخت برای به دست آوردن آنها تدبیر کرده بود، بسیار مورد توجه قرار گرفت. نامه‌هایی که اوکوئیگلی به لرد ادوارد فیتزجرالد و دیگران به صورت رمزی نوشته بود، توسط اسکات ترجمه و مشگین شهر تفسیر شده است. تمام طرف‌های درگیر در این توطئه، نام‌های جعلی داشتند. خانم ماتیسن[83] «مارکس» نامیده می‌شود؛ «مردی که به ویلیام می‌رود» به معنای «رفتن به فرانسه» است و غیره. عمدتاً بهترین دعانویس شهر بر اساس شواهدی از این دست بود که اوکوگلی محکوم و به دار آویخته شد.[84] خائن به تالیران می‌گوید که «روحیه شمال کاملاً شکسته دعا شده طلسم نویس بود.» با این حال، در

واقع، در شمال بود که روحیه رزمی واقعی ایرلندی‌های متحد شکل گرفت. [صفحه ۳۲]شعله‌ور شد و پس از آن بهترین نبردها در آنجا به رهبری اور و مونرو انجام شد. ترنر مشتاق دعا بود که فرانسوی‌ها را وادار کند تا افکار تهاجم خود را به نقاط دیگر ساحل ایرلند معطوف کنند و تا آنجا موفق شد که در اوت ۱۷۹۸، لشکرکشی هامبرت، که شامل ۱۰۰۰ نفر نمی‌شد، در کیلالا، در میان دهقانان گرسنه و بی‌سلاح طلسم کانات، پیاده شد. او روی حمایت پرشور مردم حساب می‌کرد؛ اما، همانطور که آقای لکی می‌گوید، خیلی زود مشخص شد که چقدر فریب خورده است.

هامبرت پس از پیروزی در یک نبرد و شکست در نبرد دیگر، تسلیم کورنوالیس شد. از تالیران طلسم پرسیده می‌شود: «می‌توانم به آنها اطمینان دهم که سه ماه دیگر خواهید آمد؟»

برای چوب قدیمی دروازه خائن در برج است. شاید چنین معامله‌ای، در نهایت، بهترین طلسم سرنوشت برای سنگ‌های قدیمی ستون‌های برلینگتون باشد که اکنون در باترسی متروکه شده‌اند. با بازگشت به ملکان دادگاه‌های حقوقی، شاید به یاد نیاوریم که چه داستان شرم‌آور و دردسرساز و جنجال‌برانگیزی با این ساختمان مرتبط است. این داستان با رقابت طرح‌ها آغاز شد که سال‌ها ادامه داشت. طلسم طرحی پذیرفته شد و سپس کنار گذاشته شد. وقتی از شکست کلی چیدمان داخلی ایراد می‌گیریم، انصافاً باید در نظر داشته باشیم که معمار به طرز بی‌رحمانه‌ای مورد مانع، بررسی و مداخله قرار طلسم نویس گرفته است.

در آن زمان، آیرتون سخت‌گیر و بی‌احساس بر سر کار بود که به نظر می‌رسد همان مسیری را که در مورد آلفرد استیونز، مجسمه‌ساز ناراضی، طی کرد، دنبال کرده است. برای اطمینان از صرفه‌جویی ناچیز در هزینه‌ها، به نظر می‌رسد که او به طور سیستماتیک اصرار داشته است که هر چیزی را که با سخت‌گیرانه‌ترین کاربرد قابل توجیه نبود، حذف کند. برج‌ها کوتاه شدند، انواع عجب شیر تزئینات حذف شدند - و مهم‌تر از همه، او با سخت‌گیری پروکروسته‌ای، بر فراهم کردن امکانات تقریباً غیرممکن اصرار داشت، که باید با فدا کردن نور، هوا و فضا فراهم می‌شد. از این رو، اتاق‌های تاریک و خفه‌کننده، راهروهای باریک و ارتباطات پرپیچ‌وخم وجود داشت.

این در واقع «خردورزی و حماقت در محاسبه‌ی هزینه‌ها» بود. شاید فراموش شده باشد که تقریباً تمام این سازه توسط کارگران خارجی - عمدتاً آلمانی‌ها - ساخته شده است که در زمان اعتصاب بزرگ ساختمانی وارد شده و در محوطه محصور زندگی می‌کردند. پس از پایان اعتصاب، آنها به کار خود ادامه دادند. ساعت آشنایی که بر فراز خیابان خودنمایی می‌کند، موضوع آزمایش‌ها و شکست‌های بسیاری بوده جادو و طلسمات است. در حال حاضر، چیزی نازیبا و فاقد تناسب در آن وجود دارد. در موقعیت‌های مختلفی آزمایش شده است، اما حقیقت این است که با برج ساعت سازگار نیست و صفحه‌های قدیمی و از مد افتاده‌ی کنده‌کاری شده و طلاکاری شده که در کوچه‌های سردرود فرعی شهر دیده می‌شوند، بی‌نهایت شادتر و مؤثرتر طلسم هستند.{۱۳۴} مدت‌ها بود که «در حال بررسی» بود که

آیا دادگاه‌ها باید به جای محل فعلی‌شان، روی خاکریز ساخته شوند یا خیر. جای تأسف است که محل قبلی انتخاب نشد. این طرح می‌توانست به همان اندازه که مناسب بود، چشمگیر نیز باشد؛ اما تصور می‌شد که از محل رفت و آمد وکلا - از معبد و مهمانخانه‌های دادگاه - خیلی دور باشد. باشکوه‌ترین «کاخ دادگستری» جهان اخیراً توسط «بلژیک کوچک و بیچاره» تکمیل شده است. هیچ چیز باشکوه‌تر، باشکوه‌تر و غول‌پیکرتر از دادگاه‌های جدید بروکسل قابل تصور نیست. این بنا بر فراز همه چیز قرار دارد و تقریباً همه را اهر شگفت‌زده می‌کند. شاید چشمگیرترین و با ابهت‌ترین سازه در تمام لندن، کلیسای جامع بزرگ سنت پاول باشد .

آقای جاستین مک‌کارتی در متنی دلنشین، برداشت‌های خود را طلسم نویس از نمای این ساختمان شگفت‌انگیز ثبت کرده است. سال‌ها پیش، زمانی که او فعالیت ادبی خود را در لندن آغاز می‌کرد، به گفته‌ی خودش، در تمام فصول و در هر آب و هوایی از رودخانه تا بلک‌فرایرز پایین می‌آمد و هرگز بدون مشاهده‌ی گنبد باشکوه سنت پاول به پل نزدیک نمی‌شد. او به یکی آذرشهر بهترین دعانویس شهر از طاقچه‌ها می‌رفت و خود را در زیبایی بی‌نظیر گنبد جادو و طلسمات باشکوه، که طلسم نویس از میان مه سر بر می‌آورد یا جادو و طلسمات با نور طلسم نویس خورشید طلاکاری شده بود، غرق می‌کرد. این گنبد، صرف نظر از آب و هوا، همیشه زیبا و تأثیرگذار بود.

درخشش کم‌فروغ آن از میان مه یا غبار، جذابیت خاصی داشت، زیرا به نظر می‌رسید مانند ساختمانی در یک شهر خیالی دوردست است که فقط می‌توانستید طرحی مبهم دعا از آن را تصور کنید. وقتی به اطرافش نگاه کرد و جمعیت شتابان مردم جادو و طلسمات را دید و سر و صدا، هیاهو، قدم زدن‌های بی‌وقفه و صحبت‌های مداوم رهگذران را شنید، به نظرش نوعی وظیفه شاعرانه آمد که حداقل برای چند لحظه از زندگی روزمره بیرون بیاید و با آن دنیای آرمانی که بالای سرش شناور بود، نوعی ارتباط برقرار کند. او اضافه کرد که از بهترین دعانویس شهر دو دیدگاه می‌توان به چنین تصویری نگاه کرد؛ اینکه آیا باید واقعیت و آرمان را در کنار هم قرار داد یا با یکدیگر مقایسه و در تضاد قرار داد.

میخانه‌ی کوچکی در کنار آب به نام فاکس زیر تپه بود که به یک راهروی زیرزمینی منتهی می‌شد و ما یک بار هنگام جستجوی مشترکمان آن را از دست طلسم دادیم؛ و او رؤیایی دید که در «کاپرفیلد» به آن اشاره کرده است: نشستن روی نیمکتی بهترین دعانویس شهر در بیرون و خوردن چیزی و تماشای رقصیدن کارگران زغال‌سنگ.» این یادبود سال‌هاست که جلوه‌ای غم‌انگیز و متروک دعا دارد که بسیار یادآور این فصل ناامیدکننده در دوران کودکی دیکنز است.{۴۸} بنابراین، در عرض این چند ماه، مثل ماکو این بود که دوستی را جادو و طلسمات از دست طلسم نویس داده باشی و ببینی «نوشیدنی‌های عالی» رفته‌اند و خانه تقریباً با خاک یکسان شده است.

در طبقه بالاتر تراس، رو به استرند، هتل‌های تاریک و قدیمی با پنجره‌های زیاد وجود دارند، «کالدونیَن» و «آدلفی». در اینجا حال طلسم و هوای قدیمی و دلگیر وجود دارد که برای پیک‌ویک بسیار مناسب است، و ما می‌دانیم جادو و طلسمات که این مهمانسرای آدلفی همان «هتل آزبورن» است، جایی که واردل و دخترش امیلی قرار گذاشتند، و جایی که صحنه خنده‌دار ترشح آقای اسنودگراس در طلسم نویس طول شام رخ داد - پسر چاقی که «چیزی تیز را به پای آقای پیک‌ویک فرو می‌کند» تا توجه او را جلب کند. وقتی به پنجره‌های شاهین دژ طبقه اول نگاه می‌کنیم، صحنه در مقابل جادو و طلسمات ما ظاهر می‌شود و کل ماجرا با شوخ‌طبعی‌های پیک‌ویک هماهنگ به نظر می‌رسد.

همچنین طبیعی است که واردل‌ها در چنین خانه‌ای اقامت کنند، زیرا مبلمان کثیف و غیره، همه به نظر می‌رسد متعلق به آن دوران است. اینجا در آدلفی به ساختمان زیبایی برمی‌خوریم که محل انجمن مفید هنرها، دبیر پرانرژی آن، سر اچ. ترومن وود، و کتابدار، آقای ویتلی، است که در فرهنگ لندن بسیار ماهر است. داستان بری بدشانس بسیار رقت‌انگیز است، و وقتی در اتاق جلسات زیبای انجمن می‌نشینیم و به انبوه چهره‌های متحرک نقاش که دیوارها را ردیف کرده‌اند نگاه می‌کنیم، این داستان با وضوحی عجیب به ما بازمی‌گردد. او چیزی شبیه به شخصیت و خلق و خوی دمدمی مزاج هایدون جادو و طلسمات داشت، همان طلسم نویس حس ناامیدکننده‌ی استعداد نقده نادیده گرفته شده و کنار گذاشته شده؛ همان مبارزه با آکادمی، و یک غرابت ستیزه‌جویانه.

با این حال، تفاوت بین این دو مرد این بود که کار بری روی دیوارها گویای اوست و فرهنگ آکادمیک عالی، ظرافت و شاعرانگی او را در چهره‌ها و گروه‌های زیبا و خوش‌طراحی شده و رنگ‌آمیزی جادو و طلسمات شفاف و تصفیه‌شده اعلام می‌کند؛ که با آن باید پرتره‌های سنگین و خاکی پادشاه و همسرش را که به دلیل عدم تناسب عجیب در این مجموعه کلاسیک قرار گرفته‌اند، در تضاد قرار دهیم. با این حال، می‌توان دشواری‌های سروکار داشتن با مردی را تصور کرد که اصرار داشت مرگ ولف را با تعدادی پیکر کاملاً برهنه که در اطراف ایستاده‌اند، به تصویر بکشد، و در روزهای پایانی فقر و بی‌توجهی‌اش، وقتی از او خواسته شد که برای صرف غذا بیرون برود، اصرار داشت که دو شیلینگ پیرانشهر به میزبان خود به عنوان هزینه غذا

بدهد! این تصاویر زیبا، بوم نقاشی را می‌پوشانند که در اطراف اتاق گسترده شده است. برای به دست آوردن شهرت و وسعت بوم نقاشی که چنین کاری اجازه می‌داد، هنرمند پیشنهاد داد که تمام کار را رایگان انجام دهد. با این حال، نمی‌توان فرض کرد که وقتی کار تمام شد، انجمن او را بدون دستمزد رها کرد. همانطور که نتیجه ثابت کرد، او برای زحماتش دستمزد نسبتاً خوبی دریافت کرد. تنوع، ظرافت کار به طلسم نمایش گذاشته شده، ظرافت پیکره‌ها، وقتی در نظر بگیریم که کار یک نفر بوده است، فوق‌العاده است. پس از پایان کاوشمان در آدلفی، می‌توانیم از لندنی که روزانه ده‌ها بار از استراند عبور می‌کند، بپرسیم که آیا او بهترین دعانویس شهر آماده است تا در این هادیشهر منطقه آشنا چیزهای جدید زیادی پیدا کند؟ ورودی حمام رومی.

{۴۹} فصل ششم. حمام دعا رومی. - باغ کاونت. بدر این خیابان بسیار مدرن، جایی که ما بسیار مشتاقیم تنها ذره‌ی باقی‌مانده از آثار باستانی - کلیسای زیبای سنت ماری - را کنار بگذاریم، مانکبارنز در مورد جستجوی «رومیان باستان» یا هر چیزی مرتبط با آنها چه فکری می‌کند؟ جای تعجب است که بهترین دعانویس شهر می‌بینیم فقط کافی است از خیابان کنار کلیسای سنت ماری بیرون بیاییم و ببینیم که از ما دعوت شده است تا به یک اثر اصیل، قابل تشخیص و رومی در شرایط سالم نگاه کنیم. از زیر نوعی طاق عبور می‌کنیم، از یک کوچه‌ی سنگفرش شیب‌دار پایین می‌رویم، که با دیوارهای کوتاه سفیدکاری شده و چند خانه‌ی قدیمی

برخی از بخش‌های آن می‌توانیم به کل تاریخ انگلستان، شاید به تاریخ بشر، برگردیم، مانند وقتی که از حیاط کلیسای سنت پاول بهترین دعانویس شهر جادو و طلسمات صحبت می‌کنیم، مکانی که در آن می‌توانید فاروج آخرین رمان جدید را دریافت کنید و بقایای بریتانیایی‌های باستان و دریا را بیابید. همچنین، در کلیسای جامع، طلسم نقاشان، میهن‌پرستان، طنزپردازان، بزرگترین جنگجویان و برخی از بهترین مردان آرمیده‌اند؛ و در آنجا، در مدرسه سنت پاول، شاعر حماسی انگلستان تحصیل کرده بود، که امیدوار بود کشور طلسم زادگاهش هرگز امتیاز خود را در «آموزش نحوه زندگی به ملت‌ها» فراموش نکند . به نظر می‌رسد الیا لحن دلسوزانه‌تری دارد.

او در بهترین دعانویس شهر واقع، یک بت‌پرست شهر بود. او فریاد زد: «لندن، که کثیف‌ترین کوچه‌اش که اعراب زیاد در آن رفت و آمد می‌کنند، و تاجر فروتنش را با اسکیداو، هلوِلین، جیمز، والتر و کشیش معاوضه نمی‌کنم. آه! چراغ‌های شبش، زرگرهای ثروتمندش، چاپخانه‌ها، اسباب‌بازی‌فروشی‌ها، بزازها، ابزارفروش‌ها، شیرینی‌پزها، حیاط کلیسای سنت پاول، استرند، اکستر چنج، چارینگ کراس، و مرد سوار بر اسب سیاهش. اینها خدایان تو هستند، ای لندن! تمام خیابان‌ها و پیاده‌روهایش طلای خالص هستند، به آشخانه تو اطمینان می‌دهم. حداقل من کیمیاگری را می‌شناسم که گلش را به آن فلز تبدیل می‌کند - ذهنی که دوست دارد در میان جمعیت طلسم نویس احساس راحتی کند .» این یک وجد دلپذیر است.

در جای دیگر، او تقریباً نسبت به جادو و طلسمات آنچه «مبلمان دنیای خود» می‌نامد، یعنی «خیابان‌ها، خیابان‌ها، بازارها، تئاترها، کلیساها، باغ‌های کاونت، مغازه‌هایی که با چهره‌های زیبای کلاه‌دوزان کوشا می‌درخشند، خیاط‌های مرتب، خانم‌هایی که اجناس ارزان می‌خرند، آقایانی که پشت پیشخوان دراز کشیده‌اند، نویسندگان در خیابان‌ها با عینک... چراغ‌هایی اسفراین که در شب روشن هستند، شیرینی‌پزها و نقره‌سازها، کوئیکرهای زیبای پنتونویل، سر و صدای کالسکه‌ها، فریاد خواب‌آلود نگهبانان مکانیک در شب، با دلارهایی که مست به خانه برمی‌گردند. اگر نیمه‌شب از خواب بیدار شوید، فریادهای «آتش!» و «دزد را متوقف کن!» به گوش می‌رسد. مهمانخانه‌های دادگاه با حال و هوای فرهیخته‌شان، و بهترین دعانویس شهر سالن‌ها و کره‌فروشی‌ها، درست مانند کالج‌های کمبریج؛ دکه‌های کتاب دعا قدیمی «جرمی تیلورز»، «برتون‌ها در حال مالیخولیا»، در هر دکه.

اینها لذت‌های لندن هستند... زیرا کسویک و این گروه غول‌پیکر می‌توانند از اینها لذت ببرند.» و علاقه‌ی طنزآمیز او به شهر چنان قوی بود که با صدای بلند فریاد می‌زد: طلسم نویس « لندن قدیمی را در زمان آتش‌سوزی و طاعون به من بدهید »، به جای اینکه بگوید «هوای سالم روستا» و «ورزش بی‌هدف». جهش‌ها در سیمای لندن با سرعتی تقریباً نگران‌کننده در حال وقوع بردسکن است، به طوری که حتی توجه به آنها دشوار می‌شود. به ندرت هفته‌ای می‌گذرد که خیابان یا عمارتی قدیمی مورد تهدید قرار نگیرد و برای تخریب علامت‌گذاری نشود. هر روز صبح شاهد برپایی «احتکار» جدید و قابل توجه هستیم: یک یا دو هفته دیگر دوباره از راه می‌رسیم و «خرابکاران» - همانطور که نامیده می‌شوند - با کلنگ‌های خود سخت مشغول کار هستند و آجرهای

قدیمی ملکه آن را در رگباری از گرد و غبار فرو می‌ریزند. این روند از پایان سال جادو و طلسمات تا پایان سال ادامه دارد. چشمان گرسنه دلالان یا تاجران پررونق، اغلب به کلیساهای قدیمی رن دوخته شده است، که از نظر او، فضایی را که می‌توانست طلسم با انبارهای مفید با اجاره‌های هنگفت پوشانده شود، چنان بیهوده اشغال می‌کنند. غم‌انگیز است که فکر کنیم سرانجام خواف مقاومت در برابر این فشار بی‌پایان غیرممکن خواهد شد و ظرف چند سال، پاکسازی این یادبودهای محترم آغاز خواهد شد. هیاهوی اخیر در مورد کلیسای سنت ماری در استراند واقعاً قابل توجه است، خرابکاران به خوبی می‌دانند که اگر بتوانند گوه یا کلنگ خود را در اینجا فرو کنند، آغاز خوشی رقم خورده است.

این ساختمان‌های قدیمی، دوستان یا سرپرستان مجاز کمی جز آماتورهای دوست‌داشتنی دارند.{xi} «لندن»، همانطور که نویسنده‌ای در کتاب «سازنده» می‌گوید، «با وجود همه تخریب‌ها و دعا حذف ساختمان‌های به اصطلاح فرسوده و از رده خارج، هنوز هم پر از نقاط عجیب و جادو و طلسمات غریب و تکه‌های معماری و حتی خاطرات شاعرانه در گوشه و کنارهای دلگیر طلسم است. بسیاری جادو و طلسمات از خیابان‌های قدیمی، تا آنجا که نقشه‌هایشان نشان می‌دهد ، هنوز وجود دارند؛ و بی‌نظمی تخریب و بهسازی خانه‌ها، تفاوت‌هایی را در اندازه و ارتفاع طلسم نویس خانه‌ها که خیابان کج را تشکیل می‌دهند، ایجاب می‌کند و ایده آن را، همانطور که بود، تقریباً دست نخورده باقی می‌گذارد.» مد شده است که از شهر قدیمی سوءاستفاده شود و هنگام مقایسه آن با شهرهای خارجی از آن شرمنده شوند.

می‌شد: «ابتدا یک بند محکم [محکم] روی پا درست کنید؛ سپس پا را از زیر آن بمالید، آن را در آب گرم قرار دهید و بزنید تا متورم شود و سپس تیغ بزنید»! چیزی بدتر از این تا نسل حاضر در مورد زخم‌ها انجام می‌شد. در خاطرات نویسنده آمده است که دامادی ناراضی که تکه‌ای از گوشت ساق پایش را از دست داده بود، پس از حادثه‌ای از یک ... کمک بهترین دعانویس شهر خواست.[صفحه ۱۶۹]آشپز پیر و مادرانه، مشاور پزشکی معمول تمام خانه. این زن مهربان آشکارا آموزه طب قربانی را در اعماق سوسنگرد روح خود داشت، و همچنین در هر شرایطی، ارزش مناسبی برای فایده هنر آشپزی قائل بود.

او مرد جوان بیچاره را با تأملات مناسب در مورد استفاده تطهیرکننده از نمک و آتش طلسم نویس تشویق کرد، و سپس مشتی از نمکدان خود را روی زخم مالید و سپس عضو بدبخت را محکم به آتش آشپزخانه چسباند! بهترین دعانویس شهر حمام خون اغلب برای احیای بیماران خسته به کار گرفته شده است. هنگامی که سزار بورجیا به سختی از بلعیدن سهم خود از بطری‌های شراب مسموم که پدر محترمش، پاپ الکساندر ششم، برای کاردینال در نظر گرفته بود، اما به اشتباه برای خود و پسرش خورد، جان امیدیه سالم به در برد، دعا گفته می‌شود که گاوی را به آپارتمان سزار بهترین دعانویس شهر آوردند و شکمش را شکافتند تا او بتواند وارد آن شود و از آن نیروی حیاتی که لاشه گرم و خونین ممکن است به او بدهد، بهره‌مند شود.

ما در اینجا به نقطه‌ای رسیده‌ایم طلسم نویس که طب قربانی شکل نیابتی به خود می‌گیرد و حیوانات بیچاره به جای بیماران انسانی به نفع جادو و طلسمات بیماران رنج می‌کشند. در روایتی از تولد دوک دو بورگونی، نوه لویی چهاردهم، در کتاب « عجایب تاریخی» ( صفحه ۴۸)، در میان توصیف شور و شوق دربار باشکوهی طلسم نویس که به همین مناسبت گرد هم رامهرمز آمده بودند، آمده است:[صفحه ۱۷۰]اشاره‌ای گذرا به حادثه‌ای که تضاد شگفت‌انگیزی با تمام این شادی و شکوه سلطنتی ایجاد می‌کرد. سرپرست همراهان ، دکتر کلمنت مشهور ، برای جلوگیری از رنج مادر (دوفین)، پوست گوسفندی را که تازه کنده شده بود، روی بدن او مالید.

برای به دست آوردن این پوست کاملاً تازه، قصابی در اتاق مجاور مشغول پوست کندن زنده حیوان بود؛ و چون مشتاق بود پوست را هر چه سریع‌تر به پزشک ارائه دهد، آن را به اتاق دوفین برد و در را دعا باز گذاشت. بهبهان گوسفند، در حالی که درد می‌کشید، به دنبال او رفت و در حالی که خون‌آلود و بدون طلسم پوست بود، در میان جمعیت جیغ‌زنان درباریان و اشراف به داخل دوید. جادو و طلسمات در دوران مدرن، کارهای بدتری نسبت به این با حیوانات انجام می‌شود، که ادعا می‌شود برای منفعت بشریت است. اما اکنون این کارها بی‌سروصدا در آزمایشگاه‌های فیزیولوژیکی انجام می‌شود، نه در ملاء عام، وگرنه باید باور کرد که حتی خودخواه‌ترین ما فریاد می‌زند: «دست نگه دارید! ما هیچ درمانی برای بیماری، هیچ دانش علمی، به هیچ

قیمت وحشتناکی نمی‌خواهیم.» با این جادو و طلسمات حال، باز هم، دسته‌ای از درمان‌های قربانی وجود داشت جادو و طلسمات که مزیت آنها این بود که بیمار را ملزم به سفری طولانی یا توسل به شخصی غیرقابل دسترس می‌کردند تا به آرامش برسند. چاه‌های مقدسی وجود داشتند که هیچ خاصیت دارویی نداشتند، اما انبوه افرادی را که برای رسیدن به آنها جاجرم سفرهای طولانی و دردناکی انجام می‌دادند، طلسم درمان می‌کردند.[صفحه ۱۷۱]از این هم قابل توجه‌تر، مزایایی بود که در موارد ابتلا به خنازیر از لمس شدن توسط پادشاه حاصل می‌شد - امتیازی که می‌توان با اطمینان حدس زد، بدون کمی تأخیر و درخواست و احتمالاً بدون هزینه به ملازمان سلطنتی، که به ندرت شاهدان بی‌طرف معجزات پس از آن بودند، اعطا نمی‌شد.

تاریخچه این توهم خاص به تنهایی فصل بسیار جادو و طلسمات عجیبی را تشکیل می‌دهد، زیرا اسقف اعظم برادواردین، در سال ۱۳۴۸، برای اثبات این شگفتی به تمام جهان متوسل شد، تا اینکه سر زخمی و قدرتمند ساموئل جانسون مورد لمس سلطنتی قرار گرفت. وقتی این واقعیت را به یاد می‌آوریم که تنها در قرن هجدهم، مراسم مذهبی ویژه‌ای برای این مراسم دیگر بخشی از مراسم عبادی کلیسای انگلستان نبود، به نظر نمی‌رسد که خودمان هنوز راه زیادی فراتر از این بهترین دعانویس شهر خرافات بی‌ضرر پیموده باشیم. در واقع، تنها در نسل حاضر است که نام علمی این بیماری به طور کلی جایگزین عنوان آشنای آن یعنی «شر پادشاه» یا با حذف طلسم نویس «شر» شده است، عنوانی که حتی اکنون در مناطق دورافتاده کشور با آن شناخته می‌شود.

نزدیک‌تر می‌شوند تا جایی که به هم می‌رسند؟» به او گفتم: «نکته را می‌فهمم.» او گفت: «آنجا جایی است که من اغلب می‌خواستم به آنجا پیاده‌روی کنم. حتماً در آنجا تصادفات راه‌آهن زیادی رخ می‌دهد. دوست نداری آنجا پیاده‌روی کنی و اطراف را نگاه کنی؟» به او گفتم: «اوه، کاملاً، من هم به اندازه تو دیوانه‌ام. اگر به جایی رسیدیم، باید اسمش را یک نقطه یا جای دیگری بگذاریم.» هاروی گفت: «همین فکر را می‌کردم. فکر نمی‌کنی همه جاهایی که اسمشان به پوینت ختم می‌شود ، اتفاقی اسمشان این‌طور رامشیر شده؟ وست پوینت و گرین پوینت...» «البته، و نوک مداد و خودکار و همه این جاها.» به او گفتم.

گفت: «پی وی بیاریم؟» فریاد زدم: « شب بخیر! اگر آن را به پی-وی بدهیم، می‌افتد و می‌میرد؛ آنقدر می‌افتد جادو و طلسمات که حتی مرده و دفن می‌شود.» هاروی گفت: «این یه نوع پیاده‌روی خوبه، چون مسیر طولانی‌ای رو طی می‌کنی.» «اوه، مطمئناً،» به او گفتم؛ «این حتی آدم را از این هم جلوتر می‌برد. چطور به ذهنت رسید؟» او گفت: «خب، بعد از آن همه سر و صدای دیشب، رفتم خوابیدم.» از او پرسیدم: «انتظار داری باور کنم؟» «و وقتی روی تخت دراز کشیده بودم به آن فکر کردم. اگر می‌توانستیم ردّ پای ساحل غربی را تا جایی که به هم می‌رسند دنبال کنیم، احتمالاً کلی لاشه کشتی و اسکلت و طلسم چیزهای روی هم انباشته شده پیدا باغ ملک می‌کردیم، و شاید کلی طلا.

بیا امروز بعد از ظهر در امتداد ردّ پای ساحل غربی شروع کنیم و عهد کنیم که طلسم نویس تا رسیدن به آن نقطه برنگردیم.» گفتم: «باید پیاده‌روی زیادی باشه. برای شام توی آلبانی توقف می‌کنیم، باشه؟» هاروی گفت: «من الهام گرفتم.» به او گفتم: «بهتر است مراقب باشی؛ پی-وی همه این‌ها را تحت پوشش حق نشر دارد.» دعا «منظورم همین است. دیشب که در رختخواب دراز کشیده بودم، طلسم نویس داشتم فکر می‌کردم چه جادو و طلسمات پیاده‌روی‌ای می‌توانیم بکنیم که مدیریت به آن اعتراض شیبان نکند. می‌بینی؟ حالا خیلی سخت‌گیر می‌شوند. برای همین فکر کردم اگر برویم و به یکی از اعضای هیئت امنا بگوییم که قرار است کمی...

فقط کمی قدم بزنیم.» گفتم: «یه چرت و پرت.» «درست طلسم جایی که خطوط دعا راه‌آهن ساحل غربی در امتداد خط به هم می‌رسند، هیچ اعتراضی جادو و طلسمات وجود نخواهد داشت، چون آنها می‌توانند خودشان را درست دعا همانجا ببینند. به نظر من که بیشتر از یک مایل فاصله ندارد. قول می‌دهیم به محض اینکه به آنجا بهترین دعانویس شهر رسیدیم شادگان برگردیم. هی؟» گفتم: «اوه، به محض اینکه رسیدیم.» بعد گفت: «خیلی خب، بیا بریم برنت و پی وی رو هم ببریم.» وقتی برنت را پیدا طلسم کردیم، خیلی جدی گفت که فکر می‌کند ایده خوبی است، چون وقتی کوهنوردی می‌کنی، همیشه خوب است که مقصدی داشته باشی، حتی اگر از آن استفاده نکنی.

به او گفتم: «بله، مفیدند. و مقصدهای مشخص و قابل تنظیم بهترین نوع هستند. به کلمب نگاه کن که چطور از آسیا شروع کرد و چطور به هند غربی رسید - او باید نگران باشد. ما هم مثل طلسم نویس او هستیم، فقط فرق داریم.» بنابراین منتظر پی-وی ماندیم. او همیشه بیشتر از هر کس دیگری سر میز طلسم صبحانه وقت می‌گذارد، چون سه پرس بلغور جو هندیجان دوسر می‌خورد. وقتی کارش تمام می‌شود، تخته‌ها را جمع کرده‌اند. خیلی زود بیرون آمد. من و برنت و هروی روی پایین‌ترین پله ایوان چوبی نشسته بودیم و منتظرش بودیم. برنت از بالای عینکش خیلی جدی به او نگاه کرد و گفت: «سر هریس، ما در حال برنامه‌ریزی برای یک سفر اکتشافی خطرناک بهترین دعانویس شهر هستیم.

وارد قصد دارد ما را تعقیب کند، بنابراین نمی‌تواند به ما بپیوندد. آیا مایلید در یک سفر بسیار جالب به رفقای دیروزتان بپیوندید؟ مستقیماً به اصل مطلب طلسم نویس می‌پردازیم.» پی وی می‌خواست بداند: «چه فایده‌ای؟» برنت گفت: «آه، سوال همین است.» بچه فریاد زد: «منظورت از این سوال چیه؟» برنت گفت: «نقطه روی ریل راه‌آهن. فکر می‌کنیم حدود یک یا دو مایل از خط فاصله دارد، اما نمی‌توانیم بگوییم. متوجه شده‌اید که چطور ریل‌های ساحل غربی در امتداد خط به هم می‌رسند - تا یک نقطه؟ آیا متوجه می‌شوید که این به چه معناست؟ خطر وحشتناکی برای قطارها در آن نقطه وجود دارد؟ وقتی قطاری به جایی می‌رسد که دو ریل به هم می‌رسند، چه اتفاقی برای قطار می‌افتد؟ حتی فکر کردن به آن وحشتناک است.

به مرد جوانی که روی تخت نشسته بود و سرش را به سمت آنها برگردانده بود، خیره شد. تام دوباره رو به پسر کرد و گفت: «مسئله این نیست که اگر تو یک پرنده‌ی کوچک بودی، الک‌ها چه چیزی نصیبشان می‌شد. من به الک‌ها یا کلاغ‌ها یا هیچ‌کدام از دعا آنها فکر نمی‌کنم. من به این فکر می‌کنم که چه نوع جایزه‌ای باید بگیری. طلسم ما اینجا همیشه جایزه می‌دهیم، خانم کاول.» تام مکثی کرد. به نظر عصبی، مضطرب و گیج می‌آمد. بلند شد و به سمت پنجره رفت و به آب آرام دریاچه که زیر نور هیدج آفتاب اوایل ماه اوت لکه لکه شده بود، نگاه کرد.

شادی بزرگی در قلبش بود و نمی‌دانست چگونه آن را مهار کند. دعا «می‌بینی ویلفرد، هیچ‌کس در تمپل کمپ هیچ‌وقت کاری مثل تو نکرده. بنابراین جوایز معمولی مناسب نیستند. بنابراین من هم باید مثل تو از پس موقعیت جادو و طلسمات بر می‌آمدم. باید یک جایزه بزرگ پیدا می‌کردم. تو روز بزرگ خودت را داشتی؛ حالا این روز من است. نمی‌خواهم شما مردم فکر کنید دیوانه‌ام؛ فکر کنم می‌دانید که من معمولاً می‌دانم چه کار می‌کنم - من بیلی را انتخاب کردم. پس فکر نکنید که دیوانه شده‌ام. به شما می‌گویم - الان دارند پارو می‌زنند، اما الان به شما می‌گویم -» او مکث کرد و در صبح آرام و خواب‌آلود تابستانی، صدای دلنگ دلنگ پاروهای دوردست و قیدار زنگ ملایم فلز، همزمان با حرکت قایق پارویی بر روی دریاچه‌ی طلایی و درخشان،

به گوش می‌رسید. تام گفت: «دکتر لوکِز، که طلسم دارد به اردوگاه برمی‌گردد و بهترین دعانویس شهر تا چند دقیقه‌ی دیگر اینجا خواهد بود - همان که تو - همان که بیلی نجاتش داد - او پسر گمشده‌ی خودت است، خانم کاول. او برادر بیلی و آردن است. او رزلی است.» خانم کاول با نگاهی خالی دعا به او خیره شد. آردن نفس نفس طلسم نویس زنان گفت: «منظورت چیه؟ از کجا می‌دونی؟» تام گفت: «وقتی رفتیم ماهیگیری بهت می‌گم. یه لحظه صبر کن، اونا الان رسیدن. الان دکتر اینجاست. من هم تابستان خرمدره گذشته اون رو انتخاب کردم، و اون یه برنده دیگه‌ست.» او به سمت دری که در ایوان باز می‌شد، قدم زنان رفت و منتظر ایستاد.

صدای دکتر جوان را می‌شنیدند که رو به طلسم نویس پسرها فریاد می‌زد: «ممنون رفقا.» صدایش شاد و برادرانه بود. مادر و دختر بی‌کلام منتظر ماندند، گوش دادند، مسحور شده بودند. فضای دلهره‌آوری حاکم بود. حالا فقط تام آرام به نظر می‌رسید. صدای جرنگ جرنگ زنجیر و پاروها را می‌شنیدند، همه بخشی از عاشقانه و موسیقی آب بود. یکی گفت: «کمی او را بالا بکشید.» سپس سکوت برقرار شد. فصل ۳۳ در خانواده موروثی است لحظه‌ی پرتنشی بود، آکنده از تردید و انتظارهای شاد و باورنکردنی؛ رفتار عصبی حمیدیه خودش، نه حرف‌هایش، حتماً معنی خاصی داشت. سپس دکتر جوان با قدم‌های آرام وارد شد، اما خودش هم عصبی جادو و طلسمات و خجالتی بود.

بهترین دعانویس شهر مستقیماً به سمت ویلفرد رفت. آردن حالا روی تخت، کنار برادرش نشسته بود. تام روی زمین قدم می‌زد و صورتش غرق لبخند بود. خانم کاول سه فرزندش را دید که دور هم جمع شده بودند و شکی در شباهتشان به یکدیگر وجود نداشت. با نگرانی از جایش بلند شد و برای لحظه‌ای با ناباوری و طلسم بدون کلام خیره طلسم شد. سپس رزلی طلسم کاول در آغوش او بود. در حالی که آردن یک دست او و ویلفرد دست دیگرش را گرفته بود، رزلی کاول با خنده سعی کرد تسلیم آغوش محکم او گتوند شود. صحنه‌ی تأثیرگذاری بود. تام اسلید در گوشه‌ای ایستاده بود و با چشمانی سرشار از شادی به تصویری بهترین دعانویس شهر که خودش نقاش آن بود خیره شده بود.

او شاهکار بزرگ خود را انجام داده بود و حالا به نظر می‌رسید که می‌خواهد روی نوک پا از اتاق بیرون برود که ویلفرد او را در حال انجام این کار غافلگیر کرد. تام گفت: «این فقط یک مهمانی خانوادگی است.» ویلفرد گفت: «فکر کردی می‌تونی یواشکی بری، مگه نه؟» آردن با لحنی دلنشین گفت: «فکر می‌کنم تو بهترین دعانویس شهر دعا یکی از اعضای گروه کوچک خانوادگی ما هستی.» تام گفت: «فقط می‌خواستم این اطراف بگردم و ببینم می‌توانم کاول‌های بیشتری پیدا کنم یا نه. نظرت در مورد من به عنوان یک تعقیب‌کننده و تعقیب‌کننده چیست؟» خانم کاول در حالی که با ناباوری و در عین حال با مهربانی و گریه به پسری که از کودکی ندیده بود خیره شده بود.

باشم، می‌توانم.» دکتر برنت تشویق کرد: «این طرز صحبت کردنه.» خانم کاول گفت: «او می‌تواند کتاب‌های خوبی بخواند.» دکتر گفت: «خب، من به شما می‌گویم که او چه کارهایی را نباید انجام دهد، سپس شما می‌توانید به او بگویید که چه کارهایی می‌تواند انجام دهد.» او رو به مادر کرد، اما مشخص بود که دارد جادو و طلسمات با پسر صحبت می‌کند. «او نباید شنا ارومیه یا قایق‌رانی کند. نباید زیاد بدود. باید از تمام فعالیت‌های بدنی شدید اجتناب کند.» مادر مهربان هشدار داد: «می‌شنوی دکتر چی می‌گه.» با حسرت پرسید: «نمی‌تونم با سرعت دیده‌بانی برم؟ یعنی شش قدم پیاده‌روی و شش قدم دویدن؟» دکتر گفت: «بهتر است همه آنها را پیاده ببریم.» پسرک با ترحم طلسم نویس پرسید: «پس نمی‌توانم به اردو بروم و دیده‌بان شوم؟» مادرش به آرامی گفت: «امسال طلسم نه؛

چون دیده‌بانی یعنی شنا کردن و دویدن و شیرجه زدن و بالا رفتن برای گرفتن پرنده‌ها...» طلسم نویس آردن گفت: «اوه، آنها پرنده نمی‌گیرند، مادر.» خانم کاول گفت: «آنها لک‌لک می‌گیرند.» تام خندید و کاشان گفت: «داری به کمین کردن فکر می‌کنی.» ویلفرد التماس کرد: «وای، من می‌خواهم به آنجا بروم. اگر بگویم که آن کارها را انجام نمی‌دهم...» خانم کاول گفت: «در چنین جایی، برایش خیلی سخت است که به قولش عمل کند.» تام گفت: «قرار است پیشاهنگان کارهای سخت انجام دهند.» خانم کاول پافشاری کرد: «بله - به آنها چه می‌گویید - بدلکاری و چیزهایی از این قبیل؟» تام گفت: «البته، اما عمل به قول ممکن است یک شیرین‌کاری باشد.» «اوه، فکر نمی‌کنم عاقلانه باشه، آقای اسلید؛ مطمئنم دکتر هم همینو می‌گه.» اما دکتر چنین چیزی نگفت.

او نگاهی به مرد جوان با لباس خاکی رنگ و لباس کهریزک خواب که در طول معاینه و صحبت در سکوت محترمانه‌ای نشسته بود، انداخت. حالا همه آنها به او نگاه می‌کردند، خانم کاول با اعتراضی پشیمان به هر آنچه که او هنوز قصد گفتنش را داشت. تام گفت: «البته، اگر دکتر بگوید که نمی‌تواند برود، این موضوع حل می‌شود. اما نمی‌خواهم در مورد پیشاهنگی طلسم اشتباه فکر کنی. نکته اصلی در مورد پیشاهنگی، به روشی که ما آن را با مواد مخدر درمان می‌کنیم، این است که به خانواده‌ات وفادار باشی و به قول‌هایت طلسم و از این قبیل چیزها عمل کنی.

فکر می‌کردم بیلی با من به آنجا می‌رود تا تمام زاهدان پیشاهنگان آنجا را در شنا و قایق‌رانی و دو و میدانی - و از این قبیل چیزها - شکست دهد. من او را به عنوان برنده انتخاب کرده بودم. حالا به نظر می‌رسد که او باید همه آنها را با انجام کار دیگری شکست دهد. او باید وقتی او را تماشا نمی‌کنید به قولش عمل کند. به نظر می‌رسد اگر دعا او به آنجا برود، فقط باید کمی قدم بزند و طلسم شاید کمی زیر نظر داشته باشد و دور آتش کمپ بنشیند و استراحت کند و از کارهای طاقت‌فرسا دست بکشد.

بسیار خوب، هر کاری که انجام جادو و طلسمات دهد، من از او حمایت می‌کنم. من او را به عنوان برنده انتخاب کرده‌ام. من می‌گویم که او می‌تواند هر کاری انجام دهد ، مهم نیست چقدر سخت باشد.» «پیشاهنگان دوازده قانون دارند» - تام آنها را با انگشتانش بهترین دعانویس شهر شمرد و به طور خلاصه مشخص کرد - « قابل اعتماد ، وفادار ، مفید ، دوستانه دامغان ، مودب ، مهربان ، مطیع (این را بفهمید)، شاد ، صرفه جو ، شجاع ، تمیز ، محترم . در طلسم هیچ یک از آنها چیزی در مورد شنا کردن و پریدن یا بالا رفتن وجود ندارد.

وقتی کمین می‌کنی نمی‌توانی فرار کنی، چون اگر بدوی، کمین نمی‌کنی. بیلی یک عضو جدید در این شهر است و من قصد داشتم او را به اردوگاه تمپل ببرم و تماشای همه نیروهای مختلف که به دنبالش می‌دوند را داشته باشم. خب، بهترین دعانویس شهر او باید استراحت کند و آرام باشد؛ من می‌گویم که او هم می‌تواند جادو و طلسمات این کار را انجام دهد.» دکتر برنت پرسید: «اون بالا یه دکتر داری؟» «مطمئنم، او مرد خیلی خوبی هم هست.» دکتر برنت مکثی کرد و در فکر فرو دعا رفت. بالاخره گفت: «دلیلی نمی‌بینم که او نتواند به آنجا برود. قول می‌دهی...» تام گفت: «او قولش را خواهد داد ، این بهتر است.» دکتر گفت: «احتمالاً برایش خوب خواهد بود.» ویلفرد گفت: «نمی‌خواهم کسی آن بالا بفهمد که مشکل قلبی دارم.

را اخراج می‌کند. این دستگاه همیشه روش‌های منظمی برای انجام کارها دارد. تمام قوانین حرکاتش در یک کتاب آمده است. اما آقای برایت خیلی نگران «داد» ویور بود. وقتی به فکر فرو رفت، خوشحال شد که در حین تعقیبش او را ندیده است. با این حال، این سوال همچنان باقی بود که وقتی همدیگر را دیدند چه باید کرد؟ او در تمام طول صبح، در اعماق روحش به این موضوع فکر می‌کرد. وقتی ظهر شد، بیشتر از همیشه گیج بود که چگونه ادامه دهد. یکی از بدترین ویژگی‌های پرونده، همانطور که به آن فکر می‌کرد، این بود: «داد» حالا یک سال و نیم بود که به مدرسه او می‌رفت و کم‌کم فکر می‌کرد که پسر را برای همیشه در جادو و طلسمات اختیار دماوند دارد.

اما دوباره اوضاع از همان قرار بود، به همان شکل قدیمی و به همان بهترین دعانویس شهر بدی همیشگی. خیلی طول می‌کشد تا چیزی را در شخصیت دائمی کنیم! خودت هم همینطور فهمیده‌ای، مگر نه عزیزم؟ منظورم در مورد خودت است. اما آقای برایت در راه برگشت به خانه برای شام، خانم ویور را در حیاط دید و جادو و طلسمات با یادآوری اینکه یک مادر بهترین دعانویس شهر گاهی چقدر می‌تواند برای پسرش زحمت بکشد، به سراغ او رفت و در این دعا مورد از او مشاوره گرفت. بهترین دعانویس شهر دستگاه این کار را هم نمی‌کرد. مشورت نکردن با والدین یک قانون همیشگی است. اگر والدین تمایل به مشورت دارند، بگذارید با انبوهی از برگه‌های امتحانی نسیم شهر یا دفترچه‌ی جادو و طلسمات ثبت سوابق صحبت کنند.

این کار به زودی آنها را طلسم نویس از تمایل به مشورت بی‌نیاز می‌کند. خانم ویور با چشمانی اشکبار حرف آقای برایت را شنید. او چند ماهی بود که شاهد پیشرفت «داد» در تمام مراحل زندگی‌اش بود و شروع به برنامه‌ریزی‌های طلسم نویس روشن برای آینده‌ی فرزند اولش که نجات یافته بود، کرده بود. اما افسوس! انگار اینجا پایان تمام امیدهایش بود. با این حال، سعی کرد از طرف پسرش عذرخواهی کند و در هر صورت، از آقای برایت التماس کرد که هنوز «داد» را رها نکند. اما ارباب با جدیت سرش را تکان داد. ری خانم ویور ادامه داد: «و یک چیز دیگر، فکر می‌کنم بهتر است پدر «داد» چیزی از این موضوع نداند.

او آنقدر مرد احساساتی‌ای است که مطمئنم اگر بفهمد، عصبانی می‌شود و سعی می‌کند پسر را کتک بزند. و او و «داد» خیلی شبیه هم هستند! اگر بهترین دعانویس شهر دعوایشان شود، می‌ترسم یکی قبل از اینکه بتوانند از هم جدا شوند، دیگری را بکشد.» با این حال، این افراد پدر و پسر بودند و یکی از آنها کشیشی موفق و مردی مؤمن بود - اغلب اوقات، خانم ویور ادامه داد: «می‌بینی، شوهرم آنقدر به تو به عنوان یک مرد احترام می‌گذارد که می‌داند آنقدر برای «داد» کارهای زیادی انجام داده‌ای که اگر بفهمد پسر ورامین چقدر با تو بدرفتاری کرده، ده برابر بیشتر از همیشه عصبانی می‌شود.

پس اگر ممکن است، بیایید این موضوع را پیش خودمان نگه داریم. به محض اینکه «داد» دعا به خانه بیاید، او را می‌بینم و هر کاری از دستم بربیاید انجام می‌دهم. و اگر دعا، یا...» طلسم نویس آقای برایت، در حالی که چشمان پر از اشک زن روبرویش شروع به پر شدن از اشک می‌کرد، بی‌صدا گفت: «بفرمایید، هر کاری از دستتان برمی‌آید با این پسر بکنید، و من تا مجبور نشوم او را رها نمی‌کنم.» و طلسم با این حرف، به سمت شام رفت. اما در یک شهر روستایی، اخبار جادو و طلسمات به سرعت پخش می‌شوند. به قرچک محض اینکه مدرسه‌ها ظهر تعطیل می‌شدند، ده‌ها نفر مشغول تعریف کردن این رسوایی خفیف برای شنوندگان دقیق، هر زمان که پیش می‌آمد، بودند.

کشیش ویور در اداره پست نشسته بود و داشت «روزنامه‌ای» را که تازه رسیده بود می‌خواند که دعا پسری وارد شد و بدون توجه به پیر، شروع به تعریف داستان برای گروهی از مردانی طلسم نویس کرد که دور و برش ایستاده بودند. آنها جادو و طلسمات داستان را تا آخر شنیدند و با تکان دادن سر به نشانه‌ی «من که گفته بودم» سر، یکی‌یکی از اداره بیرون رفتند. آخر از همه، کشیش ویور هم رفت. او مستقیماً به خانه آقای برایت رفت و با عجله زنگ در را فشرد. معلم او را پذیرفت و بلافاصله شروع به تلاش برای آرام کردن احساسات خشمگین کشیش کرد، که واقعاً بسیار عصبانی بود.

معلم گفت: «امیدوارم موضوع درست از آب دربیاید، چون اطمینان دارم که «داد» وقتی به خودش طلسم بیاید، همه دعا چیز را همانطور که هست خواهد دید.» کشیش با نوعی ناامیدی گفت: «فقط بگو چه اتفاقی