دوشنبه ۰۴ اسفند ۰۴ | ۱۲:۰۱ ۰ بازديد
«هدفش چیه، پاول؟» «او میخواهد مسیر آن طرف محوطهی باز را بررسی کند، جایی که به باور او درختان آنقدر باز هستند که موپانیها جرات نمیکنند ما را طلسم نویس دنبال کنند. اگر چنین باشد، منتظر حرکت بعدی شیاطین نمیمانیم، بلکه فوراً به سمت مسیر میرویم و راهمان را جادو و طلسمات به سمت سرزمین ایتزاکس میبریم.» گفتم: «خیلی خوب است؛ هر چیزی از این بهتر است.» و بنابراین نشستیم و صبورانه منتظر بازگشت جاسوسمان ماندیم. در همین حال، چون نزدیک ظهر میشد، از آرامش دشمنیها استفاده کردیم و ناهارمان را خوردیم. غذا حسابی سرحالمان کرد، و آرچی، که طلسم همیشه دلشورهاش سیر نمیشود، برازجان از اینکه در چنین روز شرجی یخ نداشتیم، ابراز تاسف کرد.
میدانستم که یخ داریم، اما چیزی طلسم در موردش نگفتم. در قمقمه آلرتون، تکهای نازک از مایع متبلور شده بود که همراه با چیزهای دیگر، آن را برای «مواقع اضطراری» دعا نگه داشته بود. ۱۰۹ دو ساعت تمام گذشته بود که دیدیم بدن برهنهی چاکا بدون هیچ تلاشی برای پنهان شدن، از میان فضای باز بالا و پایین میپرد. ظاهراً او در حالت هیجان زیادی بود. او از لبهی برکه گذشت و مستقیماً به سمت ما آمد، بیاعتنا به تیرها و دارتهایی که از نزدیکترین لبهی جنگل به سمتش میبارید. سپس، با آخرین چهارباغ جهش، در حالی که از شدت غم و ناامیدی هقهق میکرد، جلوی پای ما افتاد.
ما با تعجب به یکدیگر نگاه کردیم، در حالی که آلرتون زانو زده بود، سر دوستش را روی زانوانش گرفته بود و موهای تیرهاش را با ملایمتی که یک زن ممکن است انجام دهد، نوازش میکرد. او هیچ سوالی دعا نپرسید تا اینکه هق هق گریهی پرشور چاکا به تدریج فروکش کرد. با لهجهی ایتزاکسی گفت: «برادر بیچارهام!» چاکا دستانش را گرفت و فشار داد. او با درماندگی گفت: «این پدر من است، پاول عزیز! آنها آتکایما را کشتهاند - طلسم آنها او جادو و طلسمات را به قتل رساندهاند!» آلرتون پرسید: «چه کسی شهر بابک این کار را کرده، برادر من؟» «موپانها» ۱۱۰ ما بهترین دعانویس شهر دیگران در سکوت به صحنه نگاه میکردیم و از اظهار نظر خودداری میکردیم.
من به سهم خودم متوجه شدم که مرگ آتکایما پیر ممکن است به طور جدی بر موفقیت کار ما تأثیر بگذارد؛ اما گمان نمیکردم که چاکا تا این جادو و طلسمات حد به پدر سلطنتی خود علاقه داشته طلسم باشد، چرا که او را سالها به حال خود رها کرده بود. با این حال، من وحشت ماجرا را در نظر نگرفته بودم، هرچند میتوانستم طبیعت حساس چاکا را بهتر درک کنم، چرا که چنین طبیعت شگفتانگیزی برای کسی که در یک زندگی وحشی به دنیا آمده، طلسم نویس وجود داشت. طولی نکشید که جوان توانست داستانش بیدستان را تعریف کند، و البته خیلی هم زود نگفت.
او با زبان خودش طلسم که همه ما به جز پدرو و آرچی آن را میفهمیدیم - و شاید آرچی چند کلمهای فهمید - گفت: «ردپا را پیدا کردم. مسافتی را به سرعت در امتداد آن دویدم. سپس فریادها و سرود پیروزی جنگ موپانه را شنیدم. میدانستم گروه دیگری از آن شیاطین به ما نزدیک میشوند و خودم را پنهان کردم تا تعدادشان را بشمارم. آنها بسیارند، ای برادر من! جنگی مهرگان در گرفته است، و به همین دلیل مردم من یک بار شکست خوردهاند. من نمیدانم نبرد کجا در گرفته است یا چند نفر درگیر شدهاند؛ اما پیروزی با دشمنان ماست.
بر نیزههایشان سر بسیاری از ایتزاکسهای شجاع دیده میشود؛ جادو و طلسمات در صدر آنها سر آتکایما بزرگ و شریف - پدر من - قرار دارد!» ۱۱۱ دوباره بغضش شکست تا هق هق گریهاش را از سر بگیرد. پاول گفت: «بیچاره چاکا!» دیگر وقتی برای مذاکره بیشتر نداشتیم. صدای فریادهای لشکریان در حال نزدیک شدن را میشنیدیم و باید برای دفاعی جانانه آماده میشدیم. سوگواری چاکا برای پدرش کاملاً طبیعی بود؛ به نظرم تصادفی عجیب آمد که درست زمانی که پسر پادشاه پس از سالها غیبت به کشور خود دعا رسید، آتکایما (آتکایما)ی سالخورده از خاندان ایتزاکس به دعا دست دشمنان سرسختش به سرنوشت شوم خود دچار شد.
موپانیها در جمعیتی انبوه در فضای باز مستقر شدند و با شور و شوق سرودهای وحشیانه خود را فریاد میزدند. طلسم نویس برخی با صدای گوشخراش در صدفهای حلزونی میدمیدند؛ یک یا دو نفر با قدرت تمام طبلهای بومی را که از لاک لاکپشت ساخته شده و پوست آن محکم کشیده شده بود، میکوبیدند. ۱۱۲ بلافاصله به تازه بهترین دعانویس شهر واردها، بقایای گروهی که ابتدا به ما حمله کرده بودند، پیوستند.
میدانستم که یخ داریم، اما چیزی طلسم در موردش نگفتم. در قمقمه آلرتون، تکهای نازک از مایع متبلور شده بود که همراه با چیزهای دیگر، آن را برای «مواقع اضطراری» دعا نگه داشته بود. ۱۰۹ دو ساعت تمام گذشته بود که دیدیم بدن برهنهی چاکا بدون هیچ تلاشی برای پنهان شدن، از میان فضای باز بالا و پایین میپرد. ظاهراً او در حالت هیجان زیادی بود. او از لبهی برکه گذشت و مستقیماً به سمت ما آمد، بیاعتنا به تیرها و دارتهایی که از نزدیکترین لبهی جنگل به سمتش میبارید. سپس، با آخرین چهارباغ جهش، در حالی که از شدت غم و ناامیدی هقهق میکرد، جلوی پای ما افتاد.
ما با تعجب به یکدیگر نگاه کردیم، در حالی که آلرتون زانو زده بود، سر دوستش را روی زانوانش گرفته بود و موهای تیرهاش را با ملایمتی که یک زن ممکن است انجام دهد، نوازش میکرد. او هیچ سوالی دعا نپرسید تا اینکه هق هق گریهی پرشور چاکا به تدریج فروکش کرد. با لهجهی ایتزاکسی گفت: «برادر بیچارهام!» چاکا دستانش را گرفت و فشار داد. او با درماندگی گفت: «این پدر من است، پاول عزیز! آنها آتکایما را کشتهاند - طلسم آنها او جادو و طلسمات را به قتل رساندهاند!» آلرتون پرسید: «چه کسی شهر بابک این کار را کرده، برادر من؟» «موپانها» ۱۱۰ ما بهترین دعانویس شهر دیگران در سکوت به صحنه نگاه میکردیم و از اظهار نظر خودداری میکردیم.
من به سهم خودم متوجه شدم که مرگ آتکایما پیر ممکن است به طور جدی بر موفقیت کار ما تأثیر بگذارد؛ اما گمان نمیکردم که چاکا تا این جادو و طلسمات حد به پدر سلطنتی خود علاقه داشته طلسم باشد، چرا که او را سالها به حال خود رها کرده بود. با این حال، من وحشت ماجرا را در نظر نگرفته بودم، هرچند میتوانستم طبیعت حساس چاکا را بهتر درک کنم، چرا که چنین طبیعت شگفتانگیزی برای کسی که در یک زندگی وحشی به دنیا آمده، طلسم نویس وجود داشت. طولی نکشید که جوان توانست داستانش بیدستان را تعریف کند، و البته خیلی هم زود نگفت.
او با زبان خودش طلسم که همه ما به جز پدرو و آرچی آن را میفهمیدیم - و شاید آرچی چند کلمهای فهمید - گفت: «ردپا را پیدا کردم. مسافتی را به سرعت در امتداد آن دویدم. سپس فریادها و سرود پیروزی جنگ موپانه را شنیدم. میدانستم گروه دیگری از آن شیاطین به ما نزدیک میشوند و خودم را پنهان کردم تا تعدادشان را بشمارم. آنها بسیارند، ای برادر من! جنگی مهرگان در گرفته است، و به همین دلیل مردم من یک بار شکست خوردهاند. من نمیدانم نبرد کجا در گرفته است یا چند نفر درگیر شدهاند؛ اما پیروزی با دشمنان ماست.
بر نیزههایشان سر بسیاری از ایتزاکسهای شجاع دیده میشود؛ جادو و طلسمات در صدر آنها سر آتکایما بزرگ و شریف - پدر من - قرار دارد!» ۱۱۱ دوباره بغضش شکست تا هق هق گریهاش را از سر بگیرد. پاول گفت: «بیچاره چاکا!» دیگر وقتی برای مذاکره بیشتر نداشتیم. صدای فریادهای لشکریان در حال نزدیک شدن را میشنیدیم و باید برای دفاعی جانانه آماده میشدیم. سوگواری چاکا برای پدرش کاملاً طبیعی بود؛ به نظرم تصادفی عجیب آمد که درست زمانی که پسر پادشاه پس از سالها غیبت به کشور خود دعا رسید، آتکایما (آتکایما)ی سالخورده از خاندان ایتزاکس به دعا دست دشمنان سرسختش به سرنوشت شوم خود دچار شد.
موپانیها در جمعیتی انبوه در فضای باز مستقر شدند و با شور و شوق سرودهای وحشیانه خود را فریاد میزدند. طلسم نویس برخی با صدای گوشخراش در صدفهای حلزونی میدمیدند؛ یک یا دو نفر با قدرت تمام طبلهای بومی را که از لاک لاکپشت ساخته شده و پوست آن محکم کشیده شده بود، میکوبیدند. ۱۱۲ بلافاصله به تازه بهترین دعانویس شهر واردها، بقایای گروهی که ابتدا به ما حمله کرده بودند، پیوستند.
برازجان